Gastblog van Hilde - Vrijdag

Vandaag een korte blog. Dit was een dagje van ‘wakker worden zonder tijd’, op het moment dat ik
daartoe in beweging kwam. In de voormiddag allerlei praktische en huishoudelijke dingetjes, en de
mails (altijd mails hé!). De rest van de dag hield ik vrij om ‘creatief’ bezig te zijn. ‘Iets maken – m’n
lang leven’, tegenwoordig veelal met wol.
Na een bezoekje aan trafiek, met m’n wol en haakpen, en intussen leuke babbels met Paul die daar
ook was, nu lekker thuis. Eerst nog even een Letser uit de buurt die langskomt om afspraken te
maken rond een klus. En dan ‘moet’ er niets meer.
Zo’n avondje voor een film bvb.. Buiten ‘regen’, misschien wat hout in het houtvuur, een brandende
kaars op m’n salontafel, en gezellige warmte en licht. Het einde van de week – overgave aan het
vrijdagavondgevoel, en de overgang naar het weekend maken. En ook al betekent dit niet dat ik in
het weekend ‘niets’ doe, toch gaat het vaak volgens een toch iets ander ritme.
Twee film-tips gaan door m’n hoofd, op dit moment. Twee films waar ik zelf heel erg van genoten
heb, al meerdere keren.

Heb je zin in een ontspannende, speelse, mooie film, die op een lichtvoetige manier toch heel scherp
tot nadenken aanzet? Kijk dan eens naar "La belle verte"! Heel fijn ook om met het hele gezin, samen
met de kinderen, van te genieten, lijkt me.

http://www.youtube.com/watch?v=_-yIZNXnd6Y

Een tweede, heel treffende en ontroerende film was voor mij: ‘As it is in heaven’. Uit een
commentaar over de film pik ik volgende woorden: “De personages in de film, waar zij voor staan,
zorgen voor veel herkenning bij ons allen. De thema’s verandering, normen en waarden, angst en
oh ja, (gekrenkte) ego’s, worden veelvuldig getoond... Een zoektocht naar waar iedereen echt voor
staat, de bron of essentie van ons allen."

Deze film vindt je niet op youtube. Je kan hem wel altijd eens leenletsen van me. Ik geef jullie hierbij
wel graag ‘Gabriella’s song’ mee uit deze film (met nederlandse ondertiteling). Kippevel-lied, zeker
nadat je de film bekeken hebt!

http://www.youtube.com/watch?v=JNG5RYGHtX4&gl=BE

En om te eindigen nog even deze:

Keep smiling, it’s Friday!

Gastblog van Hilde - Donderdag

Als vervolg op de blog van gisteren, even één foto van het Kompas wolatelier(tje) zoals het er na
vandaag al een stuk uitziet. We missen nog aankleding en... stoelen! Bij het voorbereiden van de
verhuis is nl. vergeten in te rekenen dat ook het Wolatelier stoelen nodig heeft ;-).

Gisterenavond had ik een vergadering van een werkgroep binnen Lets-Gent rond “Hoe kunnen we
mensen die werkelijk ‘strop’ lopen bij het Letsen, meer ondersteuning bieden en toch in de ‘Lets-
stroom’ helpen geraken”. Een moeilijk spanningsveld: enerzijds zijn we een vrijwilligersorganisatie,
en draait dus zo goed als alles op vrijwillige inzet. Anderzijds willen we toch een manier vinden om
een stuk ‘ondersteuning bij het Letsen - waar nodig’ meer vorm te geven, op een kwaliteitsvolle
manier. Nog te vroeg om hier uitgebreid op in te gaan, maar je hoort er in de toekomst vast nog
meer over.

Nu nog even een sprongetje naar een ander stuk van m’n leven:

M’n moeder is 78 (m’n vader 79!), en een nog heel pittige vrouw. Ze zingt in 2 koren, heeft een breed
sociaal netwerk, bakt wekelijks alle eigen brood, en ook alle taarten voor familiefeestjes enzomeer.
Naast de ‘naai- handwerk-, crea- microbe’ die ik o.a. van haar meekreeg (de zware professionele
naaimachine was een vast, permanent meubelstuk in onze keuken), hielp ik ook van kindsbeen af
met het bakken van taarten en maken van allerlei dessertjes (koken is niet aan mij besteed, maar
de ‘zoete’ keuken...!). Ik maakte m’n eigen receptenboekje, verzamelde daar al haar geslaagde

recepten in, en vul het ook nog regelmatig aan. Vorige week probeerde m’n moeder nl. nog eens
een ‘nieuw’ recept uit van een taart met peren en amandelen (Geslaagd!).

In het verleden bakte ik al vaker taart voor Letsers, of maakte ik een reeks potjes met bavarois, of...
Ik stelde een lijstje samen met m’n ‘gebak-aanbod’, dat op vraag te verkrijgen is.

Vandaag geef ik jullie een ‘eenvoudig’ recept mee van een lekkere appeltaart. Steeds een succes!
Voor mensen die het liever ‘suikerloos’ houden, voeg ik een leuk receptje toe voor koekjes zonder
suiker (met haver en rozijntjes).

Appeltaart

Ingrediënten:

200 gr bloem, 150 gram suiker, 2 koffielepels bakpoeder, 6 soeplepels olie,
5 soeplepels melk, 2 eieren, 2 koffielepels vanillesuiker, 5 appels.

Bereiding:

•

Meng eitjes met suiker en vanillesuiker tot een luchtig mengsel (handig met een elektrische
klopmixer).

•

Voeg olie en melk toe en blijf maar kloppen.

•

Vervolgens bloem en bakpoeder onder mengen.

•

Giet dit mengsel in een beboterde taartvorm.

•

Schil de appels en snijd ze in schijfjes.

•

Deze schijfjes schik je rechtop, naast elkaar in het ‘taartdeeg’. Mooi is dit cirkelvormig te
doen: een grote cirkel van appelschijfjes aan de buitenrand. Een kleinere cirkel appelschijfjes
binnen de grote cirkel.

•

Bakken: 30 min op 175°

Final Touch:

•

Maak een siroop van 75 gram bakboter, 75 gram suiker, 1 ei, 2 koffielepels vanillesuiker:
boter laten smelten in een steelpannetje, en de andere ingrediënten eronder mengen.

•

Na het bakken giet je dit sausje over de taart en plaats je ze nog 5 à 10 minuten terug in de
oven.

•

Taart uit de bakvorm halen en op een rooster laten afkoelen.

Foto uit het e-zine van april 2008!

Haverkoekjes zonder suiker

Ingrediënten:

200 gr volkorenmeel (kan ook met tarwemeel, maar neem dan iets meer meel, om te voorkomen
dat het deeg te vochtig is); 100 gr grove havervlokken; 200 gr rozijnen; 30 gr kokos; 40 gr olie (bvb.
olijfolie); 1 teelepel speculaaskruiden; 250 gr water

Bereiding:

Alle ingrediënten in een kom goed door elkaar mengen. Een bakplaat bekleden met bakpapier.
Vervolgens koekjes maken en over de bakplaat verdelen.

OF: Het deeg uitrollen tot een laag van 1 cm dikte, en er vierkantjes uit snijden van 7 x 7 cm.

OF: Koekjesvormpjes gebruiken, en een kleine hoeveelheid deeg in de koekjesvorm duwen.
Koekjesvorm vervolgens verwijderen (door vingers en koekjesvorm telkens even in bloem te duwen,
voorkom je kleven van het deeg).

OF: Kleine bolletjes maken van het deeg, en deze platdrukken tot koekjes van ongeveer 1 cm dikte.

De koekjes licht bestrooien met havervlokken, en +/- 35 min. bakken in een (voorverwarmde) oven
op 200°C.

Smakelijk! En tot morgen.

Gastblog van Hilde - Woensdag

Op woensdagvoormiddag vind je me steevast in ‘Het Wolatelier’ van vzw Kompas in Mariakerke
(Dienstverleningsorganisatie voor personen met een beperking en hun omgeving). Kompas heeft
diverse deelwerkingen. Ik werk ruim 2,5 jaar mee (als vrijwilligster) in de Dagbesteding. Een
jaar terug startte ik daar het Wolatelier op: verwerken van ruwe schapenwol tot kwaliteitsvolle
handmatig vervaardigde eindproducten, samen met een groepje cliënten.

Zo ook deze woendagmorgen... of beter gezegd, dat was toch m’n intentie. Vorige week zijn echter
alle ateliers en bureaus van de Dagbesteding, een aantal trajectbegeleiders en de volledige dienst
Vakantie en Reizen/Vrijetijd verhuisd van hun locatie op de Brugsesteenweg (Mariakerke) naar de
Beekstraat 1 (Mariakerke). Wat een klus!! En in deze chaos kwam ik deze ochtend terecht!

Het vroegere Kasteel Ter Beken, St Paulusseminarie, Internaat van het St. Lievenscollege... wordt nu
voor een deeltje ‘Kompas Beekstraat’. Een super locatie, met binnentuin, boomgaarden, bosje, water,
eendjes, onze eigen kippetjes, en wie weet in de toekomst onze eigen schaapjes!

Om even bij de realiteit te blijven: we krijgen maar een deel van het gebouw ter beschikking!

Deze plek is ons ook niet meer vreemd, omdat de moestuin, en het atelier ‘brandhout’ hier al een
jaar eerder terecht kwamen.

Het Wolatelier krijgt een eigen lokaaltje dat nog helemaal ingericht dient te worden. Deze ochtend
hebben we echter een deel van de aanwezige krachten gebundeld in de ruime keuken. Alles werd
afgestoft/afgewassen en kreeg een plek. Een gezellige ruime keuken met veel lichtinval en zicht op
de ‘wal’.

Morgen is o.a. het Wolateliertje aan de beurt (één van de voormalige zusterkamertjes – een stuk
kleiner dan de voormalige broederkamers trouwens!!) en kan er misschien al iets op foto?

Uit dit Wolatelier groeide m’n eigen project Wollebol (https://www.facebook.com/WolenBol).

Ik stel binnen dit project verschillende doelstellingen voorop:

° Ideeën en technieken m.b.t. wolverwerking delen, uitwisselen, uitdragen.
° Ingaan op allerlei mogelijke vragen en ondersteuning bieden 'op maat' bij het uitbouwen van
diverse projecten rond wolverwerking, met verscheiden doelgroepen (initiaties, projecten mee vorm
geven, ideeën en materialen uitwisselen of ter beschikking stellen).
° Eindproducten voorstellen en aanbieden (RecupDesign, eigen kanalen).
° Opsporen van 'oude', 'verloren' basismaterialen op zolders, in kelders en andere stoffige hoekjes,
met de bedoeling deze een tweede leven te geven, evt. te herstellen en opnieuw in gebruik te
nemen (kaardmolen, handkaarden, wolkaarder, spinnewiel, haspelaar, klossenhouder, weefkaders
en weeframen, bollenwinder, kleine wolmaterialen allerlei...)
° Een match maken tussen deze beschikbare basismaterialen en geinteresseerde wolwerkers of
wolateliers. (verletsen, verhuren, verkopen)

(voor nieuwsgierigen en geinteresseerden: Wollebol is ook te vinden op
www.ministerievanideeen.be - Minister van Wollebol; of op m’n persoonlijke site
www.creakringels.be - Wollebol)

Momenteel zet ik m’n projectje op verschillende manieren ‘in de wereld’. Je vindt Wollebol
binnenkort (5 mei) op de Eco Urban Crafts Market van Het Vogelnest (ook Letser bij Lets-Gent), en
daarna in De Ketting (initiatief van De Vieze Gasten in de Kettingstraat – 25 en 26 mei) en op de
feesteditie van Let’s Lousart in de Louisazaal in het Lousbergpark (26 mei). Eens dit allemaal achter
de rug wordt het wellicht uitdenken van een ‘wol-reeksje’ naar kinderen toe.

Om dit promo-blogje te beeindigen, kan ik niets anders dan er ook nog een ‘Wollebol-foto’ aan
toevoegen.

Het ‘Wollebol’ Team!

Morgen heb ik het weer over iets anders; de aanzet voor m’n donderdagblogje zit nl. al in m’n hoofd!
Daag!

Gastblog van Hilde - Dinsdag

Goeiemorgen nog eens. Vandaag met de wekker – wat ik zelden doe. Ik hou niet van wekkers! Ze zijn
zo agressief!!

Straks begrafenis van m’n vader z’n zus en familietafel, en daarna naar Alice. Zo gaat een dinsdag
hééél snel voorbij. Een vreemde combinatie ook: het levendige van een jong kind, het afscheid van
iemand die een lang leven achter zich heeft.

Op 21 maart ll. Kreeg Aliceje een vermelding in de krant n.a.v. de Werelddownsyndroomdag. Ook op
haar school maakten ze daar een speciale dag van.

http://www.nieuwsblad.be/article/detail.aspx?articleid=BLELE_20130321_001

De ouders van Alice maakten de keuze voor ‘inclusief onderwijs’ (een kind met een beperking loopt
school in het reguliere onderwijs, met ondersteuning. De eindtermen vormen niet de ‘ultieme’
leerdoelen) om verschillende redenen: naar school kunnen gaan in de buurt, samen met de broers
op eenzelfde school les volgen, deel kunnen uitmaken van de ‘gewone, doorsnee’ samenleving,
erbij horen, leren van andere kinderen (kinderen met Down Syndroom pikken veel op van andere
kinderen, en komen zo verder in hun ontwikkeling), ...

De keuze ‘voor’ inclusief onderwijs is absoluut geen pleidooi ‘tegen’ buitengewoon onderwijs. Het
is wel een pleidooi voor inclusief onderwijs als volwaardige keuzemogelijkheid voor ouders met
een kindje met een beperking, naast de andere mogelijkheden. Het ‘goed voelen’ van het kind blijft
steeds voorop staan, de inclusieve school en de leerkracht dienen extra ondersteuning te krijgen in
het inclusieproject, voor de ‘inclusieve’ leerling wordt gewerkt met een ‘individuele leerlijn en eigen
doelstellingen’. Ouders vormen een volwaardige en (doorgaans) betrokken partij in het hele proces.

De vereniging ‘Ouders voor Inclusie’ formuleerde een 10tal krachtlijnen die zij vooropstellen hierin:

1. Inclusie is een keuze.
2. Inclusie overstijgt het vakjesdenken.
3. Inclusie = participatie.
4. Inclusief onderwijs als motor voor inclusief leven.
5. Inclusie vraagt ondersteuning.
6. Inclusie bevordert zelfontplooiing.
7. Inclusie als aanzet tot kwaliteit van bestaan.
8. Inclusie, een zegen voor de samenleving.
9. Inclusie is een mensenrecht.
10. Inclusie is een permanent proces.

http://www.slideshare.net/oudersvoorinclusie/krachtlijnen

Veel staat of valt met de openheid en de mentaliteit van de school, de ondersteuning van school en
leerkracht. Op dit moment is ook de inzet, betrokkenheid, draagkracht van de ouders nog vaak van
doorslaggevend belang.Het zijn zeker niet enkel verhalen met alleen rozengeur en maneschijn (maar
welk ‘verhaal’ is dat wel?). Het zijn verhalen met ups en downs, twijfels, onzekerheden, tegenstand
vaak, maar ook mooie en menselijke verhalen op toffe scholen met gedreven leerkrachten. Ook
de ouders van de andere leerlingen ervaren dit zo vaak als heel positief: “Ik ben zo blij dat Alice in
de klas zit bij S.. Je ziet compleet andere kanten in hem naar boven komen in contact met Aliceje.”
Kinderen leren dat dit ‘gewoon’ is, erbij hoort in het leven, dat alle kinderen anders zijn, ieder zijn
kwaliteiten heeft; ze leren omgaan met diversiteit.

Alice ‘weet wat ze wil’! Ze leert heel graag rekenen, schrijven, lezen. Ze is zo trots op haar – steeds
overvolle – boekentas. Er moet véél mee in die boekentas, van school naar huis, van huis naar school.
Dat bepaalt zij! En ze is sterk! En als die boekentas toch té zwaar is, geeft ze aan: ‘moeilijk’! En krijgt
ze hulp. Maar altijd eerst ‘zelf doen’. Da’s (meestal!) haar moto.

Alice krijgt ION (Inclusief Onderwijs) begeleiding, en gaat ook nog naar het revalidatiecentrum. Ze
gaat heel graag naar school, en neemt daar een volwaardige plaats in. Iedereen kent haar.

Een van de ‘sterktes’ van Aliceje, voor mij, is haar ‘verbindende’ kracht: ze heeft al zoveel mensen
bij elkaar gebracht, in verbinding gebracht met elkaar. Gewoon daardat ze er ‘is’. Doordat haar ‘zijn’
mensen in beweging zet, op diverse (mooie) manieren. Van bij de aanvang van haar ‘prille, moeilijke’
start in haar leventje. En ook letterlijk: ze strekt haar armen uit, trekt mama aan de ene kant en mij
aan de andere kant naar zich toe, en geniet hier intens van.

Volgens T. (broer) wordt Alice later dokter: ze houdt van schrijven, en kriebelt, op de lijntjes, als
een dokter: onleesbaar. Wanneer je dokter bent, geeft dat echter niet. Alle dokters doen het zo.
Alice wordt trouwens een heel lieve dokter! Wanneer iemand pijn heeft, ziek is, ... ontfermt ze zich
daarover met alle overgave, aandacht, liefde die ze in zich heeft. Heel zacht, meelevend... en met een
stevige knuffel: ‘Pijn??? Rusten! Genezen zijn!’ en ‘zalf en plakker op’! Wie zou niet graag naar zo’n
dokter gaan?

Valt het op dat ik een ‘fan’ ben van Aliceje, en dat ‘Inclusief onderwijs’ (en een inclusieve
samenleving) me heel genegen zijn??!

Fijne dag nog!!

Communiekadootje voor Alice, komende zondag. (dit is echter nog een verrrassing voor haar, en de
familie! Hou het dus stil!!)

(Vervaardigd door BOISart: www.boisart.be)

Gastblog van Hilde - Maandag

Goeiemorgen!

Mijn blog weekje gaat van start. Leuk om dit eens te doen, en toch ook een spannende uitdaging om
te zien of het me lukt om dit elke dag een plekje te geven.

Ik ben Hilde, de enige ‘Hilde’ binnen Lets zonder ‘extensie’ achter m’n naam ;-). ’t Is intussen ook al
9 jaar geleden dat ik lid werd van Lets-Gent. M’n belangrijkste motivatie was beroep te kunnen doen
op een kring van mensen voor kleine klussen, mankementen in m’n huisje, kleine hulpjes hier en daar
voor zaken die ik zelf niet kon, of niet wilde doen (ik kan veel, maar vind niet alles even leuk). Ik heb
een handige vader, die veel werkjes voor me opknapte, maar ik wou ook niet steeds beroep op hem
blijven doen. Intussen is die vader, nog steeds handig, alweer een stuk ouder, en heeft hij zelf ook
niet meer de ‘drive’ om zo intens aan de slag te zijn. En intussen vraag en bied ik binnen Lets veel
meer dan waar ik aanvankelijk mee startte. Als de ‘Lets-bal’ gaat rollen, rolt hij gewoon verder, voelt
het voor mij.

9 jaar Lets, met actievere en minder actievere periodes (binnen Lets absoluut geen probleem). Een
lange tijd waren we met 80 à 90 leden. Dat gaf het gevoel dat ik het nog kon ‘overzien’. Ik kende vele
van de leden bij gezicht, naam, woonplaats. Op dit moment (april 2013) is dit helemaal niet meer
haalbaar. Lets groeit, verandert, blijft evolueren. Dat voelt voor mij als een goede en ook boeiende
zaak. Meer Letsers in mijn buurt bvb. (Brugsepoort), waardoor ik toch een deel ‘lokaler’ ga Letsen.
Het is ook doorgaand aanpassen, bijsturen waar nodig. Maar niets blijft ‘hetzelfde’, alles is altijd in
beweging, verandert, evolueert... Dus waarom zouden we niet meegaan in deze beweging?

Van gewoon lid ‘rolde’ ik de voorbije jaren zowat in het bestuur, en werd daarnaast ook ‘ombuds’
(gedeelde functie met Johan). Bij infovragen of ‘onoplosbare kwesties’, welkom dus!

Naast Lets ben ik ook ‘bezig’ met een aantal andere ‘leuke projectjes’.

Minimaal twee keer in de week neemt Aliceje een belangrijke plek in in m’n dag. Alice is 7 jaar,
heeft Down syndroom, loopt school in het eerste leerjaar in een ‘gewoon’ leefschooltje (inclusief
onderwijs), en heeft 2 oudere broers die naar dezelfde school gaan. Ik begeleid haar als persoonlijk
assistente, en geniet hier volop van. Alice is een kind als geen ander (en dus een kind als elk ander!).
In één van de volgende blogs vertel ik hier zeker nog meer over.

Daarnaast heb ik een jaar terug een ‘Wolatelier’ opgestart binnen de Dagbesteding van vzw Kompas
(Mariakerke), een werking voor mensen met een mentale beperking of een arbeidshandicap. Wij
werken hoofdzakelijk met lokale, ruwe schapenwol. Het Wolatelier loopt lekker op dit moment, en
daaruit groeide ‘Wollebol’, mijn eigen wolproject, dat op dit moment volop uit de ‘startblokken’
schiet. (iets meer in een volgende blog?!)

De dag roept, met een nog behoorlijk volle agenda op deze maandag. Dus laat ik het hier even bij.
Hopelijk komt het zonnetje er straks nog door! En kan ik ook daar van genieten!

Tot morgen.

Hilde

Verslag Babybeurs

Zondag 14 april vond de eerste baby/kinderbeurs van lets-gent plaatst!

Jawel, je leest het goed… zondag de 14de, net die dag dat de zon eindelijk eens volop wou uitbreken!
Toch kwamen acht gemotiveerde letsers opdagen om kleertjes, speelgoed en babyuitzet van hun
(gewezen) kleine dreumes uit te stallen. Eens iedereen boven vertoefde, in het zaaltje van vzw
Trafiek, opperde iemand de idee om onze spulletjes buiten uit te stallen… want écht, die eerste
zonnestralen deden zoveel deugd dat het zonde was om binnen te zitten. Even beneden polsen of dit
mogelijk was en jawel, wij terug naar beneden met pakken en zakken.

De mozaïekverhoogjes in het Pierkespark deden perfect dienst als uitstalkraampjes. Nu was het enkel
nog wachten op letsende kopers… en wachten… en wachten… en wachten…
Helaas, geen enkele letser is komen opdagen!! Jammer! Onderling kon er gelukkig wel een beetje
geletst worden. Het was niet veel, maar toch iets.

Verder genoten we van de zon en onze kennismaking met elkaar want nog niet alle letsers hadden
elkaar al eens ontmoet. Dat was dat dan toch geslaagd!

Bedankt aan vzw Trafiek dat we gebruik mochten maken van het zaaltje dmv stropkes en bedankt
aan de moedige letsers die wel aanwezig waren!

Katcha

Gastblog van Lyra - Vrijdag

Weer eens een zéér interessant artikel tegengekomen, met als titel: “News is bad for you – and giving up reading it will make you happier” (bron: http://www.guardian.co.uk/media/2013/apr/12/news-is-bad-rolf-dobelli). De titel kan misschien wat overdreven klinken, maar ik was toch eens benieuwd naar de argumenten gepresenteerd in de tekst. De schrijver vergelijkt onze relatie met het nieuws zoals het op TV en gewone kranten wordt gebracht als onze relatie met suikerrijke gekleurde snoepjes: het vervuld onze verslaving aan snelle “kicks”, maar het brengt ons niets waardevol. Integendeel. Volgens hem werkt het “snel en voorgekauwd” nieuws als een blokkering voor onze hersenen, die weinig of niets meer moet nadenken, en dat alles zomaar aanvaart zoals het gepresenteerd wordt. Op dezelfde manier waar we nu bezig mee zijn om meer kwalitatieve voeding te consumeren, zouden we ook dezelfde aanpak moeten gebruiken en selectiever worden in wat we ons hoofd wel of niet binnen laten. Als we ons denkvermogen, geheugen, creativiteit en concentratie willen blijven oefenen en zelfs ontwikkelen zouden we liefst meer aandacht moeten geven aan diepgaande artikels of boeken, dingen die onze hersenen op een positieve manier zouden stimuleren. 

Ik kan mij nog goed herinneren dat ik als 14- of 16-jarige elke kans zou grijpen om door een vrouw magazine te kunnen bladeren, nieuwsgierig naar de jurken die gedragen werden door de prinsessen of beroemdheden, of wat ze wel of niet hadden gedaan, wie is bij wie gekomen en wie is van wie gescheiden. Ik weet het, dat is wel gênant om in het openbaar toe te geven, maar het was ook zo. Ik kon mezelf een beetje troosten met het feit dat ik tenminste de roddel magazine’s zelf niet durfde te kopen. Maar ik miste ook geen gelegenheid om ze te lezen als ik op bezoek was bij de tandarts of bij de kapper. Gelukkig moest ik niet elke dag bij de tandarts of bij de kapper zijn en ook gelukkig had ik thuis een hoop boeiende boeken die mij hebben geholpen om afstand te nemen van die roddel-wereld. Die boeken hebben mij ook geholpen alles wat ik lees of hoor niet onmiddellijk als dé waarheid aan te nemen, maar eerst ook andere kanten van hetzelfde verhaal na te gaan. 

Het is ongelofelijk hoe snel we als “poppetjes” bespeeld kunnen worden door een of andere politieke beweging of een of andere grote industrie. Om maar even een recent voorbeeld op te noemen, heeft Barrack Obama een paar weken geleden de “Monsanto Protection Act” getekend terwijl de media iedereen netjes heeft afgeleid met de discussie van wel of niet toestaan van het homo-huwelijk. De gevolgen van Monsanto “boven de wet”  te hebben gezet zijn nu nog onvoorstelbaar, maar ik vrees dat we allemaal nog in de komende jaren een grote prijs hiervoor zullen betalen. 

In Brazilië werkt het enorm goed om de bevolking af te leiden met hun dagelijkse dosis van voetbal (er is altijd een of andere wedstrijd aan de hand), carnaval en “novelas” (nationale soap series). Zo worden er belangrijke beslissingen genomen op het moment dat iedereen enkel aandacht heeft voor hun eigen entertainment. Het gaat soms om beslissingen met wereldwijde gevolgen zoals een gans deel van de Amazon te kappen, waarbij duizenden indianen ofwel doodgaan ofwel dakloos worden, en dat om plek te maken voor een of andere sojateelt veld van grote multinationals, of soms om maar nieuwe voetbal stadiums daar te zetten. 

Ik dacht dat zulke afleidingen geen kracht zouden hebben in landen waar het merendeel van de bevolking van een goed onderwijs systeem heeft kunnen genieten. Maar ik merk hoe snel men, zelfs hier in Vlaanderen, zich laat afleiden door het regelmatig lezen van uitspraken van bvb een of andere zotte politicus. Dit terwijl er zoveel boeiende artikels worden geschreven, die ons zoveel meer op kunnen brengen. Ik denk bijvoorbeeld aan inspirerende verhalen zoals van de man die op zijn eentje een groot woestijn-achtige gebied vol bomen heeft geplant, 30 jaren lang, waar nu een prachtige bos te vinden is. Of de ontdekking van een technologie dat energie voor onze dagelijkse leven zou kunnen voorzien uit zeewater, en over de auto die kan rijden op lucht. Of over de president van een land die zijn salaris grotendeels uitgeeft aan de goede doelen en zelf zo eenvoudig mogelijk leeft. Of het verhaal van een dorp in India, waar er 111 bomen worden geplant voor elke meisje dat geboren wordt, om de schade van teveel mensen op ons planeet te kunnen compenseren. Of voor wie absoluut beroemdheden wil volgen, zijn er ook talloze Hollywood top-sterren die zich engageren in mooie campagnes om het leven van kinderen in de derde wereld te helpen verbeteren of om mensen bewust te maken over de gevolgen van onze levensstijl op deze planeet... ik zou pagina’s vol van mooie voorbeelden kunnen schrijven (als er tenminste geen afwas + koken op mij stonden te wachten). Zo zijn er ook veel boeken met waardevolle kennis of met levensverhalen die onze blik op het leven veel breder zouden kunnen maken. Ik zou enorm graag zo een tijd-machine willen hebben om de tijd af en toe te doen stretchen zodat ik op mijn gemakske al die verhalen kan lezen. 

Voor wie op de hoogte wil zijn van wat dagelijks gebeurt in onze wereld zijn er ook genoeg diepgaande, betrouwbaarder kanalen. Kanalen waar er dingen verteld worden door mensen die de gebeurtenissen zelf hebben meegemaakt, of die verschillende standpunten over één bepaalde situatie aan de lezer aanbieden en hem zijn eigen conclusies laat trekken. 

Onafhankelijke journalisten zijn voor mij grote helden van onze tijd. Het is niet evident om de aantrekkingskracht van groot geld te kunnen weerstaan. Zo vraag ik mijzelf nog altijd af hoe een Diëtiste Vereniging, hét orgaan van een land die vermoedelijk het groot publiek moet informeren over hoe men gezond moet eten, in hemelsnaam gesponsord mag worden door grote voedingsbedrijven, zoals Coca Cola of Danone? Hoe kunnen we nog steeds ons geloof plaatsen in “wetenschappelijke” studies die ook vaak gesponsord mogen worden door zulke grote bedrijven?

Wat ik wel heel mooi vind is dat zulke zaken wel snel in het daglicht komen tegenwoordig. Het blijft niet meer onder de lakens zoals vroeger. Zoals eerder gezegd in een vorige blogstuk, ben ik zéér dankbaar dat we vandaag voorgeschoteld worden niet enkel met misleidend of oppervlakkig nieuws maar dat we ook andere kanten van verschillende “medailles” mogen ontdekken, als we het maar willen. 

Fijn weekend letsers!!

Gastblog van Lyra - Woensdag

Gisteren een schitterende werkdag gehad bij Stad Gent, waar ik 4 veggie workshops moest geven. Het was in het kader van hun eerste “departementsdag”, een soort team-building dag waar de afdelingen groen, milieu en gezondheid met elkaar in contact kwamen. Voor de gelegenheid hebben ze verschillende workshops georganiseerd voor een 300-tal medewerkers, waaronder 4 vegetarische kookdemo’s. Waar er oorspronkelijk plaats was voor maximum 20 deelnemers per beurt, hebben ze toch 30 inschrijvingen binnen laten komen voor elke sessie. Ik blijf benieuwd hoeveel deelnemers zouden ingeschreven zijn geweest indien er onbeperkte plaatsen beschikbaar waren. 

13 jaar geleden toen ik voor het eerst mijn voeten op Belgische bodem zette, had ik nog de droom dat ooit iedereen tenminste de kans zou moeten krijgen om hun geërfde eetgewoonten in vraag te kunnen stellen. Ik geloofde dat indien juiste en eerlijke informatie over de verschillende aspecten van onze voeding - gezondheid, milieu impact en ethische implicaties - ter beschikking was voor iedereen, dat veel mensen gemakkelijker bewuste keuzes zouden durven maken die hun kijk op leven voor altijd zouden kunnen veranderen. Wat toen voor mij een utopische droom was, werd snel de realiteit. Tegenwoordig vind iedereen veel onafhankelijke en betrouwbare informatie over de “achtergrond” van hun voedsel.  Op deze manier wie weloverwogen keuzes wil maken vandaag hoeft niet meer slachtoffer te zijn van media propaganda. 

Tot 20 jaar geleden was het verhaal heel anders. Toen was er nog veel verwarring over wat men wel of niet moest eten om gezond en sterk te zijn. Op deze manier zijn de meeste kinderen van onze wereld - ik inbegrepen - opgevoed: je moet vlees eten, punt. Op school hebben we bijna allemaal geleerd dat dierlijke producten een belangrijk deel uitmaakte van een gezond dieet. Het ging verder zelfs: melk van een andere diersoort zouden we ook moeten drinken om aan genoeg calcium te geraken. Stel je voor de absurditeit hiervan: er is geen enkel volwassen dier in het natuur die nog melk consumeert, zeker niet het melk van een andere dier.

Overvloed aan informatie, voor alle smaken, hebben we vandaag eenvoudig bereikbaar. Aan de andere kant, werd er ook al door meerdere bronnen bewezen dat wij mensen een grote tendens hebben om informatie uit de hoop te pikken dat onze eigen gewoonten en voorkeuren bevestigd. Maar dat is weer een andere verhaal. Tenminste hoeven we niet meer deel te nemen aan één of ander geheim groepje om bepaalde facetten van de waarheid te mogen ontdekken. Dit is voor mij al een groot teken van de mooie tijd die we nu beleven.

Gastblog van Lyra - Maandag

Onlangs een zeer goede tekst gelezen bij Kif Kif van een jonge moslima, wonend in België. Het ging om haar open brief aan iemand die haar probeerde te overtuigen dat “islam en vrouwenemancipatie onverenigbaar zijn”. In het begin van haar open brief lees ik: “(...)de waarheid is dat er geen moslimjonkvrouwen zijn die gered dienen te worden door een 'verlichte profeet' anno 2013.” (uit: http://www.kifkif.be/actua/antwoord-van-samira-azabar-aan-etienne-vermeersch-mag-het-gedaan-zijn-met-riddertje-spelen) Aanleiding voor deze discussie was een interview dat deze dame had gegeven aan “De Wereld Morgen”, met als titel: “Mensen denken vaak dat ik geen rationeel denkend wezen zou zijn omdat ik een hoofddoek draag".

Het beeld van een vrouw met een hoofddoek doet heel veel stof opwaaien, overal in de westerse cultuur. Het is voor mij ook heel lang iets geweest dat mij leidde tot het stellen van vele vragen over vrijheid. Het bracht ook het gevoel mee van een man-dominante cultuur die de vrouwen onderdrukken. Ik dacht dus ook, onbewust, dat die vrouwen “gered” wilden worden. Maar dat was voor dat ik enkele vrouwen uit de islamitische geloof heb leren kennen. Die vrouwen leken mij even gelukkig - misschien zelfs gelukkiger - dan veel van mijn westerse vriendinnen. 

Vrijheid. 20 jaar geleden, deed ik een paar maanden stage bij een groot bedrijf. Daar moest ik horen van één van de bazen dat “de enige echte vrijheid die we hebben is binnen onze hoofd”. Op dat moment zijn de deuren voor een nieuwe wereld van mogelijkheden voor mij opengewaaid. Ik, die tijdens mijn jeugd zoveel energie en tijd had verspild in het vechten tegen tirannie en misbruik van macht. 

Tijdens mijn zoektocht naar wat vrijheid zou kunnen betekenen, ben ik veel meer vragen tegengekomen dan kant-en-klare formule’s om daar uit te geraken. Wie is eigenlijk vrij in onze maatschappij? Ik ben bijvoorbeeld nooit gevraagd geweest in mijn tienertijd of ik überhaupt een beha wou dragen. Alle meisjes vanaf die leeftijd moesten een beha dragen - en dat voor de rest van hun leven. Nu we toch begonnen zijn over “hoofddoek”, zou ik ook heel graag zo een doek willen dragen - wat zou dat een super oplossing zijn voor mijn “bad-hair-days”! Mag ik dat doen zonder dat ik uit de islamitische wereld kom? Dat denk ik niet. Voor mij de mooiste kledij in de wereld zijn de kleurrijke jurken en doekjes uit India. Als het kon, zou ik enkel in zulke outfits rondlopen. Maar dat zou ook niet gaan hier, vrees ik. Zelfs hippies en andere alternatievelingen, die achter vrijheid van expressie staan en die juist niet ‘als schapen’ de “stroom”  willen volgen, ook zij hebben een eigen “dress code”, als ze aanvaard willen worden binnen de groep. 

Waar ik ben opgegroeid, als een vrouw een goed job positie wil hebben en houden, moet ze haar gezicht dagelijks dekken met make-up en wekelijks haar nagels laten verven. De mannen worden daar ook niet gespaard: wie niet naar voetbal wil kijken en niet graag daarover praat, wordt snel bestempeld: “homo!”  Maar als zulke niet-uitgesproken-regels niet gedicteerd worden door een of andere god, door wie dan? 

Wie de film “La Belle Verte” gezien heeft kreeg nog extra leuke vragen als “huiswerk”. In de film komen enkele mensen van een andere planeet op bezoek op aarde en proberen enkele aardse gewoonten te begrijpen. Er wordt bijvoorbeeld aan een vrouw gevraagd waarom ze lippenstift gebruikt. Ze antwoordt dat het was om er mooier uit te zien zodat mensen van haar zullen houden. De mens van de andere planeet blijkt dat niet te begrijpen en vraagt haar dan terug: “ze houden niet van jou, als je dit niet gebruikt?” 

Vrijheid kan misschien toch iets zijn dat enkel binnen ons hoofd bestaat maar voor mij is het besef daarvan juist dé vrijheid! Terwijl ik op een wereldwijde absolute vrijheid wacht, geniet ik volop in dit land van een enorme opluchting dat ik enkele leuke vrienden mag hebben die zich helemaal niet ergeren als ik geen make-up gebruik. Wat een schatten zijn ze toch!

Gastblog van Lyra - Zaterdag

Er wordt tegenwoordig bijna overal in de wereld serieus gesproken en geschreven over de afnemende toestand van de bijen populaties. Er komen zelfs heel mooie initiatieven op tafel, die oplossingen proberen te bieden om tenminste een deel van de bijen nog te kunnen redden. Er wordt dus bijvoorbeeld in sommige grote steden op ons continent zaadjes van wilde bloemen gratis uitgedeeld om mensen meer wilde bloemen in hun tuin, terras of balkon te laten planten. Prachtig, hé! 

Wat ik tot kort geleden niet wist was over de donkere kant van een tuin met veel ornamentele planten, zoals het merendeel van de (mooiste) tuinen die we overal zien. Veel van de bloemen die verkrijgbaar zijn in tuinwinkels, die de meeste mensen in hun tuin hebben staan, blijken geen reproductieve organen te hebben. Dat wil zeggen dat de bijen niets daarmee kunnen doen. Maar door hun mooie kleuren hebben die bloemen wel een aantrekkingskracht op de bijen. De bijen begrijpen niet hoe het komt dat een bloem geen pollen heeft en zo blijven ze zoeken, zoeken, zoeken, maar kunnen geen eten vinden. Door deze vruchteloze zoektocht worden ze erg moe en sommige verhongeren onderweg. Het is niet enkel de bijen die dat niet kunnen begrijpen, want ik snap het ook niet hoe en waarom het produceren en verkopen van zulke planten, die niets goeds doen voor het natuur - integendeel, ooit toegelaten is geworden. 

Misschien heeft dat te maken met onze cultureel-geërfd concept en visie van wat “schoonheid” is. Zou dat de redenen zijn? Wie heeft ooit de trend gestart van steriele bloemen als “mooi” te beschouwen, terwijl er duizenden prachtige bloemen groeien spontaan overal, gratis gezaaid in onze tuinen door vogels, wind en insecten. Wie heeft ons ooit overtuigd dat wilde planten als “onkruid” moeten behandeld worden zodat we extra centjes moesten uitgeven aan het kopen van bij-onvriendelijke planten? 

Toen we 4 jaar geleden in ons huidige huis zijn komen wonen hebben we besloten om enkel wilde planten te hebben in de tuin, planten die ofwel eetbaar zijn of bekend om hun geneeskrachtige werking. Het was ongelofelijk hoe snel een tuin vol komt te staan met allerlei kleuren en dat met relatief weinig werk. Bij onze buren ligt zo een wekelijks gemaaid gazon, waarbij geen speur te zien is van een andere soort plant. Zelfs een paardebloem durft zijn zaad in die tuin niet te laten vallen. Rond het gazon zijn er een tiental plantjes, netjes op een rij, zonder dat er iets tussen elke plant de grond bedekt, enkel de blote aarde. Ik denk dus niet dat ze onze tuinkunst hebben kunnen begrijpen. Niet dat hun goedkeuring voor mij van enige belang was, maar het was soms opvallend de manier waarop ze naar onze tuin keken. 

Terwijl ik mijn gedachten bij die vraag had, over wat bepaalt onze huidige onderscheiding van wat schoon is en wat niet, ongeacht de gevolgen ervan, had een vriendin op facebook een grappige foto gezet. Een man in lederen laarzen tot bijna aan zijn knieën, een zeer strakke rode zwembroek, die enkel zijn “essentials” bedekte, en dan - hier komt het beste - een X-vormige fel rode riem die van de schouders naar zijn taille ging. De rest van zijn lichaam was ongedekt. In één hand hield hij een revolver en op zijn gezicht een lange hangende snor. Die man op de foto in de kinky kledij was niemand minder dan Sean Connery - ja, je hebt het goed gelezen - in zijn good old times 007 (voor wie met zijn eigen ogen de foto wil zien, ga maar naar: http://www.worldoffemale.com/top-ten-sexy-men-with-beards/ en scroll down tot je Sean Connery vindt in zijn “sexy” outfit). Het was mij duidelijk dat men met dit beeld het model wou laten schijnen als de meest sexy man ter wereld - dat was Sean Connery toen ook zo beschouwd. De vrouwen van die tijd vonden dat beeld duidelijk kei aantrekkelijk, daar is er geen twijfel over. 

Dit beeld heeft mij niet opgewonden gemaakt, maar heeft mij wel veel hoop gebracht dat we binnen een 10-tal jaar ook met dezelfde ogen zullen staren naar een foto van een tuin van tegenwoordig. We kunnen ons dan afvragen waarom we zo een onnatuurlijk model ooit mooi konden vinden. Tegen dan zullen onze velden, ongecensureerd, gedekt zijn met de allermooiste kleuren uit het natuur, waar de bijen hun lekkerste maaltijden onbeperkt uit kunnen halen. Die hoop heb ik nu heel erg nodig om verder aan een mooiere wereld te blijven werken. 

Gastblog van Lyra - Donderdag

Ik kom langs een letser uit mijn buurt om een broek te passen. Het zag er goed uit in de webwinkel maar ik dacht dat het veiliger zou zijn om hem eerste toch te passen voordat ik enthousiast hem in mijn winkelwagen zou toevoegen. Plots wordt het aan mij gevraagd: “waarom heb je hem nu pas besloten te letsen? Hij staat in de webwinkel al langer dan één maand”. Ze had de broek opnieuw op de webwinkel gezet, want na één maand wordt een product uit de lets winkel weggehaald. Een op het eerste gezicht onschuldige vraag leidde tot een keten van gedachten in mezelf. Ik had de broek inderdaad niet eerder gezien. Waarom? Ik moest even nadenken voordat ik aan haar een eerlijk antwoord kon geven. Zo confronterend als het mocht zijn, moest ik toegeven dat ik voor de eerste keer in mijn leven een maat 42 ging passen. Even slikken. 

12 jaar geleden kocht ik maat 36, het jaar daarop was het al 38 en 2 jaar later was ik al bij 40. Tot nu toe kon ik mezelf min of meer goed troosten met het excuus van “als professionele kokkin, moet je toch wel iets zwaarder zijn. Een te slanke kok komt ook niet zo betrouwbaar over”. Maar ik wou natuurlijk niet enkel gezien worden als “kok”. Dan schoot snel de volgende troost-poging door mijn hoofd, iets dat ik van een zeer toffe en knappe vriend ooit had gehoord, dat hij liever “happy fat women” had. Soms werkte dit wel. Maar soms ook niet, als ik in de “echt-goed-nadenken” mood was. Dan kwam er snel een predikend stemmeke in mijn hoofd: “C’mon, ‘happy’ én ‘slank’ valt zeker te combineren”.

De broek toch maar niet geletst. Ik had één week voordien serieus besloten om van die 20 overtollige kilos af te zijn. “Waarom nu?”, had je aan mij kunnen vragen “die kilos zijn al veel langer bij jou, had je ze ook niet eerder gezien?” - zoals bij het geval van de broek. De motivatie waar ik al lang op wacht voor stond om dé stap te zetten kwam uiteindelijk van... raad maar: ja, weer eens van mijn hondjes. Ik vrees dat ik over hen elke dag kan schrijven als er hier niet gecensureerd wordt ;-). Die schatten hebben ondertussen ook 20% meer gewicht in hun lichamen dan wat ze zouden moeten dragen. We werden door de dierenarts gewaarschuwd dat er negatieve gevolgen kunnen zijn voor hun gezondheid - dingen die we ook al lang wisten, maar die we ook moesten horen, op deze manier. We hebben van die mega dure brokjes moeten kopen - een dierenarts moet ook ergens zijn brood kunnen verdienen - en de honden mogen uitsluitend een vaste hoeveelheid van dit voer per dag eten, niets meer. Erg drastisch, ik weet het. Ik vond het nooit eerlijk om ze op dieet te zetten terwijl we alles aten wat we zin in hadden, wanneer we er zin in hadden. We konden moeilijk hun schooiende oogjes-trick weerstaan en gaven ze wat hier en daar wat extraatjes. Awel, de oplossing leek mij simpel: ik stap ook mee op dieet. Dat is het tenminste eerlijk. Voila. 


De praktische aanpak had ik al lang voor mijn ogen: veel groenten eten, zoveel als ik wil, wat fruit en de rest in beperkte mate. Liefst helemaal geen granen, maar ik wil het mij ook niet te streng maken anders hou ik het toch niet vol tot het eind resultaat. Precies met die instelling van “veel groenten eten” in mijn gedachten kwam ik tot het idee om een groententaart te maken. Dat doe ik normaal gezien nooit thuis, want het is veel te veel werk om voor maar 2 mensen klaar te maken. Als we iets speciaals willen eten nodigen we vrienden uit, want voor ons lukt het wel om maar in een kwartier iets lekkers te kunnen toveren. Ik besloot om deze keer gebruik te gaan maken van de schitterend initiatief van “thuisafgehaald” (http://www.thuisafgehaald.be) en ik bood porties van mijn groententaart aan op hun site. Ik kreeg direct 2 geinteresseerden. Super, hé!! Dankzij thuisafgehaald ben ik vandaag dus gered van weer eens mijn rauwe wortelen, selder en andijviebladjes te moeten eten, misschien met een linzen soepje of boontjes. In plaats daarvan heb ik kunnen genieten van een vullende - toch low calorie! - warme en gekruide maaltijd. En nu, 5 uur na mijn avond eten, heb ik nog steeds geen “cravings” meer. Thuisafgehaald: echt een aanrader!

Gastblog van Lyra- Dinsdag

Toen ik 13 jaar geleden in Belgie arriveerde, hebben mijn nieuwe vrienden hier besloten dat mijn echte naam iets te moeilijk was om regelmatig te gebruiken. Sinds die tijd ben ik dus  gekend als “Lyra”. Het maakt het voor iedereen een stuk handiger, niet waar? Zo een kleine en gemakkelijkere naam die je niet 4x moet herhalen en uiteindelijk moet je het toch spellen voordat iemand het verstaat. En zelfs dan durft men de naam achteraf toch niet opnieuw te zeggen, bang om het fout uit te spreken. Voila, Lyra ben ik in Belgie. 

Het ontdekken van Lets is één van de leukste ervaringen die ik in dit land heb kunnen meemaken. Het is voor mij een “zaadje” van een toekomstig Utopialand, een land waar geld en autos en vervuilende energiebronnen enkel in geschiedennisboeken te vinden zijn. Het heeft ons meer dan 4 jaar gekost tot dat we lid zijn geworden. Het leven was toen misschien te druk om nog tijd te kunnen maken om naar een Lets café te gaan. Ofwel waren we op wacht voor een extra duwtje in de rug. Dat duwtje was uiteindelijk de aankomst van onze 2 nieuwe familie leden, 2 hondjes die we hebben geadopteerd. Ik, uit Zuid Amerika en Martin uit Nederland, geen familie in Belgie. Wie ging met onze hondjes wandelen als we het druk hadden met werk, of als één van ons naar het buitenland moest? We zijn toen gauw lid geworden. Yieepeee! 

Ik kan mij nog steeds één van mijn eerste lets ervaringen herinneren. Ik moest op iemand haar baby passen, een “last minute”-achtig oproep die dringend bleek te zijn. Ik stelde mijzelf voor om haar uit de nood te helpen, indien ze niemand anders zou kunnen vinden. Baby-sitten stond niet oorspronkelijk in mijn “aanbod lijst” van lets, juist omdat ik het zo een grote verantwoordelijkheid vind, om voor iemand anders hun baby te zorgen. Ik ben wel dol op kinderen en deze eerste Lets baby was mega schattig, lief, intelligent, een ongeloofelijk kind! De moeder was zeer rustig en vol vertrouwen in iemand die ze nog nooit eerder had ontmoet, om voor haar baby te zorgen. “Wow, dacht ik” en dat heeft mij direct een zeer warm gevoel gegeven voor deze groep. Mensen vertrouwen elkaar puur doordat ze samen bij dezelfde groep horen. 

Maar ik had nog nooit een baby in een moderne winterbuggy moeten vastmaken, met al die touwtjes, knopkes en gaatjes waar nog een “winterlaag” (of hoe noem je zo een buggy slaapzakje?) op gemonteerd moest worden. Een serieuze puzzel vond ik toen, misschien uit een paniek gevoel dat mijn hersennen geblokkeerd heeft, omdat ik de baby op een bepaalde tijd bij de dokter moest brengen, om daar zijn moeder te ontmoeten. Ik had wel de moeilijkheidsgraad van de taak onderschat en ben misschien te laat begonnen aan de puzzel. Besloten om de baby toch te dragen en de buggy gewoon te duwen, kwestie van op tijd bij de bestemming te kunnen geraken. Na 5 minuten wandelen, merk ik dat hij toch zwaarder was dan ik dacht en zet ik hem dan toch weer in de buggy, binnen het slaapzakje, met 2 gordels even daarover, maar het was duidelijk niet zoals het moest. Hij bleef rustig aan het glimlachen en heeft zich misschien zelfs extra geamuseerd met mijn onhandigheid. Op tijd geraakt, oef! Een leuke avontuur dat mij meer motivatie heeft gegeven om meer te durven baby-sitten - misschien na het goed lezen van een buggy-handleiding.

Ondertussen hebben we waarschijnlijk al bijna honderd lets acties achter de rug en we zien het nog steeds zitten. Tussen de zeer toffe lets acties hebben we natuurlijk ook enkele grapigge situaties meegemaakt. Ik denk bijvoorbeeld aan een  verknoeid kapsel, dat ik achteraf zelf in de spiegel moest gaan “herstellen”, toestellen letsen die helemaal niet volgens de beschrijving klopten, mensen die geinteresseerd blijken te zijn in een workshop maar die uiteindelijk bij onverwacht goed weer niet komen opdagen en andere verrijkende ervaringen. Maar zelfs zulke situaties worden snel gerelativeerd doordat de positieve ervaringen veel sterker blijven plakken. We leren altijd met elke interactie. Is dat niet juist wat leven zo mooi en waardevol maakt? Bedankt, letsers!! Wat een schitterend volk zijn jullie!! 

Gastblog van Adel&A3 - Zondag

Zondag 24 maart 2013.
Onze blog-week zit er op.
Ik vind/vond het aangenaam om er aan mee te werken. In de toekomst wellicht nog eens
deelnemen...
Enkele dagen geleden kregen we het 'Volkswagen-Magazine' in de bus. Tijdschrift dat elke
Volkswagen-bezitter enkele keren per jaar toegestuurd krijgt.  Even inkijken en oppervlakkig
lezen... Maar toen viel mijn oog op een artikeltje met de titel: 'Leve de ruilhandel'.
Uitwisselen, ruilen en samenwerken zijn de kernwoorden van het artikel. Er wordt een paragraafje
gewijd aan 'coworking'; op een gemeenschappelijke werkplek deel je de infrastructuur en de
lokalen. Voordeel voor kleine bedrijven is bijvoorbeeld dat er geen investeringen nodig zijn  én de
zeer uiteenlopende dienstverlening ervan. Ook het principe van uitwisseling van LETS wordt heel
duidelijk uitgelegd.
Het boek van Rachel Botsman, die sommigen onder ons wel kennen uit een TED-conferentie van
2010, wordt ook aangehaald. “What's mine is yours; the rise of collaborate consumption”.
De initiatieven op het vlak van collaboratieve consumptie deelt zij in in drie categorieën:
-redistribution markets: ongebruikte voorwerpen 'recycleren' door ze uit te wisselen met iemand die
ze wel kan gebruiken.
-colloaboratieve lifestyle: middelen, talenten, ideeën, en ook tijd worden gedeeld naar het voorbeeld
van coworking.  Hierbij geeft ze LETS als voorbeeld.
-product service systems: je betaalt om een product te gebruiken, zonder het te moeten kopen.
Hiervan geeft ze volgend voorbeeld: een boormachine, die we slechts occasioneel gebruiken; 'wat je
nodig hebt zijn de gaten, niet de machine'.
Een boek dat ik me zeker binnenkort ga aanschaffen.
--
En om (voorlopig?) dit 'blog-weekje' af te sluiten, iets helemaal anders....
Een linkje...Veel kijkplezier!
http://youtu.be/ko2ONYYZwJQ
Adri.

Gastblog van Adel & A3 - Zaterdag

Ochtendlied

We hebben terug een huismerel.

's Morgens in de schemering komt hij meditatief zingen – zo klinkt het, traag, met pauzes in de
muziek waarin hij luistert naar andere merels, en dan terug antwoordt.
Overdag scharrelen hij en zijn vrouwke hun kostje bijeen. Ze zijn altijd attent op katten – er zijn er
vele, zeker als je vergelijkt met de roofdier-prooidierverhouding in de natuur zonder
mensentussenkomst.

Als er op koude dagen niks ligt, komt de merel soms tot vlakbij het keukenvenster binnenkijken.
Madame LaMerle is veel schichtiger. Bij de minste beweging is het zwoef! Het muurtje over, naar
één van de buurtuinen.

Wat achter de muren gebeurt, is in de stad niet te zien : zijn de merels reeds ergens aan het nestelen?
Nu horen we, dat de enige tuin hier wat verder die nog oude bomen heeft – we zien boven in de
verte nog juist de toppen ervan – vervangen gaat worden door een complex van appartementen. Ja,
het is privé-eigendom, ja, er zijn woningen tekort, zeker zo vlak bij 't station, en ja, het hoort bij de
stad.

Toch vind ik het doodjammer dat zoveel grote bomen verdwijnen. Een huis kan je vervangen door
een ander huis. Een grote boom die omgehakt wordt, die is voor altijd weg. Of toch voor langer dan
een mensenleven.

Ook deze krantenkop gezien? “Tientallen bomen gerooid voor onderhoud.”
(http://www.nieuwsblad.be/article/detail.aspx?articleid=DMF20130320_009)
Waarschijnlijk worden ze weer teruggezet nadat ze onderhouden zijn?

Zes uur en nog nacht
wordt de stilte gebroken
de merel aarzelt
De merel leest geen kranten. Hij zoekt gewoon mogelijkheden, van dag tot dag.
De regenwormen mogen opletten, nu de grond ontdooit en op

Gastblog van Adel & A3 - Vrijdag

Even een greepje uit mijn 'werkdag':


Verder bijwerken van een vijftigtal foto's die ik onlangs nam van artistieke tekeningen en schetsen
en voorbereiden voor plaatsing op een blog of website. Uitsnijden, contrast bijwerken, helderheid,
kleurcorrectie, etc..., verkleinen voor internet-gebruik.
Twee langspeelplaten digitaliseren. Geluid enigszins bijwerken, omzetten naar MP3,branden op
CD'tje...

Het is ditmaal etnische Belgische muziek, opgenomen in de vijftiger en zestiger jaren door ene
Meneer Hendrik Daems, BRT. Opgenomen in 1967.
Er zitten juweeltjes van volksmuziek tussen! Zevenentwintig stuks. Ik vermeld er even enkele van:
-Het was op een witten donderdag. -Schaapsherdersroep. -Ballade van Halewijn. -Ratel en
zanggroep te Houfalize.-Telliedje bij 't kantwerk; Brugge. -Gilles de Binche. -Vastenavondliedje
met rommelpot.

En ondertussen ook eens Facebook-kijken, Lets, mailtjes, 'n koffietje drinken...'n stukske van een
boek lezen (nu:Polen van J.Michener). Tussendoor soms ook wel eens 'n muziekske op de piano
plegen...

O ja, dat herinnert me er aan...ik geef jullie vandaag een linkje cadeau.
Hopelijk genieten jullie er van. Alvast Luisterplezier! (en tot een dezer...)

http://youtu.be/xcXY7dyK7eQ

Gastblog van Adel & A3 - Donderdag

Woensdag – naaikransdag!


Er zijn zo van die dingen, die een mens alzeleven al wil doen.
Tot nu toe had ik er geen tijd voor gemaakt. Ah ja, want “geen tijd” : andere dingen gedaan. Dit jaar
echter, zat het allemaal mee : geen andere hobby, opleiding voor andere job afgewerkt, aanbod vlak
in de buurt.
Watte? Een patchworkgroepke! In het LDC hier in de buurt : het Lokaal Dienstencentrum, het
buurtcentrum.
Het bevalt me helemaal, dat stukskes aan mekaar knutselen, dat spelen met kleur. En de koffieklets.
Toevallig zitten in deze groep vooral zeventigers en tachtigers samen. Het zijn vooral vrouwen die
een betaalde job gedaan hebben (niet evident bij die generatie), in het onderwijs, bij justitie, de
politie ...
Ze wisselen hun ervaringen uit over dienstencheques (de kuisvrouw die weken na elkaar niet komt,
en niemand laat hen dat weten), over perikelen van kinderen en kleinkinderen (die soms bij oma en
opa komen inwonen door de duurte van huishuur, en de cultuurclash die dat kan geven), over de
kafkaïaanse regelingen als je weduwe wordt (en midden het verdriet zit), de beste adresjes om in
een sociaal restaurant te eten, én herinneringen aan het Gent van vroeger.
Recent zijn er een paar jongere mensen bij gekomen, vijftigers zoals ik, en een dertiger! Er wordt
heel wat afgelachen !
Zoals die keer dat de tachtiger die bij de politie gewerkt had (administratie), vertelde over de tijd,
toen er bij echtscheiding nog een schuldige moest aangewezen worden. Een vrouw belde naar het
politiekantoor. “Ik heb mijne man gevolgd, hij is dàt hotel binnengegaan bij zijn vriendin, nu moete
gulder subiét komen en hem betrappen!” De telefonist had heel serieus gevraagd : “Madammeke, is
uwe man ne vluggen of ne tragen?” Gans het politiebureau zat in den duik te proesten ...
Jaja we leren heel wat bij daar!
Donderdag, vandaag dus, ging ik op bijscholing voor apotheekassistent, voor als ik in die sector m'n
jobke terug zou opnemen. Of misschien wordt het wel iets heel anders!

Adel

Gastblog van Adel & A3 - woensdag

Woensdag 20 maart 2013

Ik herinner me de eerste woorden van Johan bij de letskafee-presentatie die we bijwoonden enkele
maanden geleden. “Jullie letsen allemaal al...”.
Onmiddellijk flitste zoiets door mijn breintje als: “waarom ben ik dan hier, als ik toch al...”.
Natuurlijk werd het al snel duidelijk dat het ook in een bredere context kon; een veel ruimer  sociaal
netwerk opbouwen, dank zij de vzw.  Veel meer mogelijkheden tot 'ruilen' en 'verhandelen' dus...
Wat later bleek uit diverse reacties dat nieuwe leden 'letsers' zich soms wat 'verloren' voelen en
ervaren dat het 'beginnen' als nieuweling wat moeilijk is.  Dat ondervonden we zelf ook wel...Beetje
drempelvrees... bij het nieuwe engagement...   Vandaar de bedenking die ik wel eens heb een soort
'peterschap' van 'een oud-gediende, door de wol gewassen letser' voor te stellen bij een 'starter', om
het ijs te breken bij z'n eerste lets-steps.  Tot zover.

Dan nu iets heel anders:
De “VZW Koekoek” deelt mee dat ze serieus in nesten zit!!!
(vzw staat hier voor: Vogels Zonder Woning)
Het zit namelijk zo, dat mezen, vinken, boomklevers en ander 'gevleugelte' dringend wordt
aangeraden géén pleegouder meer te spelen voor hetgeen genoemd wordt een 'koekoeksjong'!
De vzw zoekt actueel dan ook naar kraakpanden in het Gentse; ze staan namelijk netjes vermeld op
internet. Zo zie je maar; 'dieren in nesten...'


Adri.

Gastblog van Adel & A3 - dinsdag

Er was ne keer een vogeltaart
die werd bij Liselott' vergaard
uit zaden, noten, en ook vet
wat was dàt een plezant kwartet!

Er was ne keer een vogeltaart
die werd als prachtig mooi verklaard
Indra en Els wel zeer tevree
want elkeen kreeg vanàlles mee!

Er was ne keer een vogeltaart
die werd voor strenge kou bewaard
en ja, die winter kwam er tóch
of wacht - die winter die duurt nòg!

Er was ne keer een vogeltaart
naast de kabouter met zijn baard
kwamen er vogels op bezoek
toen was ze op - toen viel het doek ...

Toen kwam een nieuwe vogeltaart
de winter duurde immers tot in maart
de merel die is zeer tevree!
Wij Letsen voort, hatsikidee!

Adel

Gastblog van Adel & Adrie - Maandag

Dag letsers!

Even voorstellen:

We wonen in de omgeving van het Sint-Pietersstation in Gent en zijn sedert enige maanden 'letsers' geworden. Hoe we er toe kwamen? Adel had lang geleden eens gehoord van het bestaan ervan en had dat in haar achterhoofd gehouden om ooit eens verder te informeren en eventueel lid te worden.

Het leek ons beiden wel interessant, dus bezochten we een letskafee en werden prompt lid. Johan had ons meer dan overtuigd met zijn knappe en luchtige presentatie!

Beiden waren we werkzaam in de sociale sector.

Vanwege pensionering en werkloosheid hebben we ook wat meer tijd voor andere dingen.

Adelheid, (ofte Adel) is vooral bedreven in de kunst van het naaien en retoucheren, tekenen en nog veel meer... en zoekt werk.

A3 is een 'manusje-van-vele-markten-thuis'; fotografie; digitaliseren van audio, video en glasplaten; computer-zaken, zoals nazicht, begeleiding, programma's, internet; bricoleren en herstellen allerhande...

Gisteren waren we op de Algemene Vergadering van de vzw. Toffe vergadering, veel duidelijkheid over het reilen en zeilen, de buitengewone groei van het ledenaantal, geplande acties voor de toekomst, antwoorden op vragen... Proficiat voor de inzet van ons dagelijks bestuur! Een aanrader voor de leden.

En nu moet ge ons excuseren... A3 heeft foto's te bewerken – voor een niet-letser, dat mag ook eens hé - en Adel heeft een dekbedovertrek te bewerken : mét flap werkt dat handiger :-)

Gastblog van Jo - Zondag

Zondag

't Weekend is altijd te kort! :-)

Ik probeer nog steeds een ideale mix te vinden van achterstallig werk inhalen en rusten

om de batterijtjes op te laden.Niet simpel op 2 dagen tijd.

Als de lente nu maar gauw komt,dat zou een energieboost zijn voor velen onder ons denk ik.

Alles kabbelt hier rustig door,we maken ons klaar om morgen vlot te starten,'t vuurtje brandt gezellig,

Nena maakt een kom vanillepudding met speculoosjes en 't strijkijzer lonkt(weeral),de douche is nog niet

gemaakt en de kabouterkes hebben mn huis nog steeds niet gevonden.

Maar we trekken ons plan!

Benieuwd wat de komende week in petto heeft (naast de geplande zaken) en wie de volgende blogger is...

tot ooit in den draai!

Gastblog van Jo - Zaterdag

zaterdag

Yes!een potje-koffie-moment...

De zaterdagboodschappen zijn gedaan,de kinderen druk bezig

(Robbe op de computer,Len aan 't studeren,Nena weekendwerk bij de slager en Seppe gaan skaten met een vriend).

Straks vallen hier een paar vrienden van Robbe binnen,ik zal maar een grotere kom spaghetti klaarmaken!

Maar eerst proberen de douchestang opnieuw te monteren.Ze zit los, ik kan de vijs niet meer vastdraaien en ik krijg de 

kapotte 'tapkes' niet uit de wand.Dju.frustratie.

Dat zou wel eens mijn eerste stropkes-oproep kunnen worden ;-)

Vanavond ga ik kwissen.'tapas-kwis'.

Ben nieuwsgierig.Ik kan er meestal niet heel erg veel van,maar de leute is gegarandeerd.En de tapas zijn een extra motivatie

om mee te doen(als het maar niet allemaal met vlees is,want dat lust ik niet...).

ziezo,de koffie heeft gesmaakt;een potje versgemalen  en huisgebrande koffie uit een prachtige winkel in Evergem

(Panisto).Daar haal ik verse bloem om brood te bakken,heerlijke thee en koffie en zoetigheden om je vingers bij af te likken!

Maar eerst nog even aan 't werk...

tot morgen!

Gastblog van Jo - Vrijdag

Vrijdag

Naarmate de week vordert en de vermoeidheid toeneemt,gaat ook het inspiratiepeil omlaag...

Het is dan ook een week waarin ik (bewust) niet veel op pad ga na het werk én dan ook nog eens 

een week met een weertje dat niet bepaald uitnodigt om veel buiten te komen.

Dus erg veel om over te schrijven viel niet te beleven ...

Normaal probeer ik wel regelmatig naar de bioscoop te gaan (Sphinks of Skoop), één of andere 

voorstelling mee te pikken,of eentje te gaan drinken met vrienden,maar evengoed heb ik af en toe nood aan een weekje 'nergens naartoe'.

Hoewel...nergens naartoe is ook niet waar:straks gaan helpen bij toneel:'Wij betalen niet' van Dario Fo door het Nieuw Asseneeds Toneel.

Ik speelde al een paar keer mee bij Nat (kleine rol) maar dit jaar niet.Gaan helpen opdienen tijdens de pauze en na voorstelling is 

ook wel eens leuk en zo blijf ik contact houden met de (toffe) groep.

Dus:een hapje eten (vrijdag is fast-food-dag:dikwijls een pizza uit de diepvries, lekker gemakkelijk mag ook wel eens he) en dan op weg.

Tot morgen!

Gastblog van Jo - Donderdag

Donderdag

Uitgeteld en pompaf!

Maar content.

Ons optreden op school was super leuk,heb me weer volledig kunnen uitleven. En het is niet te geloven hoe de kinderen 

durven dansen op het podium.Sommigen nog maar een duim hoog en ze treden al op.

Naar de reacties te horen hebben de mensen ervan genoten en dat is de bedoeling!Op naar morgen,dan komt de tweede editie.

Grappig,zo'n blog bijhouden,het lijkt een beetje op een dagboek.Ik vertel nog net mn geheimen niet.

Geen idee ook of en hoeveel mensen de blog lezen...

Daarjuist een oproep gekregen van cultuurcentrum Evergem:wie zin heeft om te figureren in een opvoering van 'U dikke ma' van Het Kip

is hartelijk welkom.Gegevens te vinden op de website van Evergem (bij cultureel centrum 'De Stroming').

Ben nu aan het genieten van de rust,voor ik met mijn strijkijzer een aanval lanceer op mn overvolle wasmand.

De jongens zijn aan het 'gamen' (zucht) en mijn dochter wat schoolwerk aan het inhalen na haar afwezigheid,

dus het is hier echt wel stil en dat doet goed.

Tot morgen!

Gastblog van Jo - Woensdag

Woensdag

Korte blog vandaag,ben niet echt in blog-vorm.

Was nochtans een leuke dag:veel de zon gezien (niet echt gevoeld,maar we moeten leren content zijn he),

enkele mini-paaslelietjes uit de tuin gered die dreigden te bevriezen en het was één van die zeldzame dagen waarop 

het me lukt om gedaan te krijgen wat ik gepland had.

Ofwel had ik voor de verandering eens een realistische planning gemaakt.

Af en toe zag ik een karweitje waarbij ik dacht:'moest ik nu genoeg stropkes hebben...' en ' waar is de tijd dat 

de kaboutertjes er nog waren'.

Wat dat laatste betreft word ik misschien ooit nog verrast en voor dat eerste zorg ik zelf wel eens. 

 Straks nog eens het verloop van ons opvoering op school morgen doornemen,om in  'the mood' te komen

 een ontspannend voetbadje erbij en plannetjes smeden voor mijn dochter die dinsdag 16 wordt.('t is verdorie 

alsof ze gister pas geboren werd).

Tot morgen!

Gastblog van Jo- Dinsdag

Dinsdag

Voila!En nu kom ik de hele avond mijn deur niet meer uit.

Vanmorgen dacht ik zelfs even dat ik dat gewoon niet zou kunnen:wat een pak sneeuw!

Rubber laarzen waren te kort om erdoor te stappen.

Brrrr!

Nu gezellig het haardvuur aangestoken en een extra paar kousen in mn pantoffels.

En te bedenken dat we binnen een paar maanden misschien niet weten waar gekropen van de warmte.

Leuke dag gehad op school:generale repetitie van ons familiefeest.

Tussen de optredens van de kinderen door verzorgen een collega en ik de bindteksten.

We maken er telkens een leuk verhaal van.Heerlijk!

Zet mij op een podium en ik herleef :-)

Straks nog afwassen (mijn zonen aan het werk zetten:misschien moet ik een mini-lets-groep oprichten

en 'betalen' met dehulluutjes,wie weet scherpt dat de motivatie om  het huishouden te verdelen)

Enfin,in elk geval een poging doen om vroeg mn nestje in te duiken,zal deugd doen.

Op hoop van zegen (al kan een juf zedenleer daar niet echt beroep op doen) dat de wegen morgen

berijdbaar zijn!

tot morgen!

Gastblog van Jo - Maandag

Maandag

Eerste avond bloggen,en alweer een spurtje om de blog tijdig te posten...

Van hier naar ginder moeten crossen en met dit weer is een mens al wat langer onderweg dan hij gewend is!

Even voorstellen:ik ben Jo Dehullu,woon samen met mijn 4 (grote) kinderen (mijn man is een paar jaar geleden overleden)

 in Evergem:de boerebuiten en toch dicht bij Gent!Niet mis als je 't mij vraagt.

Hoewel we soms overwegen toch naar Gent te verhuizen:de kinderen gaan er allemaal naar school,zowat alles speelt zich af in Gent.

Alleen mijn huis en mijn werk houden me in Evergem:ik ben juf van zedenleer in de gemeenteschool van Sleidinge/Evergem.

Een toffe job!

Maar druk leven he:fulltime werken en het gezin alleen runnen.Dus vond ik het een goed idee om bij Lets-Gent aan te sluiten;het gevoel dat mensen

klaarstaan om te helpen én dat ik zelf anderen blij kan maken.

Maar ik ben nog niet zo'n echte letser.Ik heb zo weinig tijd om er klussen bij te nemen en als er mij dan toch iets lukt,deed ik het graag en hoef

ik er eigenlijk niet veel stropkes voor.

Er nog wat inkomen dus,in het 'systeem',even wennen,maar dat komt wel goed.

Vanavond beetje bij mn zieke dochter(griep) blijven,wat school-en strijkwerk,op 't gemak een glaasje rode wijn om de dag af te sluiten en op naar dinsdag!

tot morgen!