Gastblog van Lyra - Vrijdag

Weer eens een zéér interessant artikel tegengekomen, met als titel: “News is bad for you – and giving up reading it will make you happier” (bron: http://www.guardian.co.uk/media/2013/apr/12/news-is-bad-rolf-dobelli). De titel kan misschien wat overdreven klinken, maar ik was toch eens benieuwd naar de argumenten gepresenteerd in de tekst. De schrijver vergelijkt onze relatie met het nieuws zoals het op TV en gewone kranten wordt gebracht als onze relatie met suikerrijke gekleurde snoepjes: het vervuld onze verslaving aan snelle “kicks”, maar het brengt ons niets waardevol. Integendeel. Volgens hem werkt het “snel en voorgekauwd” nieuws als een blokkering voor onze hersenen, die weinig of niets meer moet nadenken, en dat alles zomaar aanvaart zoals het gepresenteerd wordt. Op dezelfde manier waar we nu bezig mee zijn om meer kwalitatieve voeding te consumeren, zouden we ook dezelfde aanpak moeten gebruiken en selectiever worden in wat we ons hoofd wel of niet binnen laten. Als we ons denkvermogen, geheugen, creativiteit en concentratie willen blijven oefenen en zelfs ontwikkelen zouden we liefst meer aandacht moeten geven aan diepgaande artikels of boeken, dingen die onze hersenen op een positieve manier zouden stimuleren. 

Ik kan mij nog goed herinneren dat ik als 14- of 16-jarige elke kans zou grijpen om door een vrouw magazine te kunnen bladeren, nieuwsgierig naar de jurken die gedragen werden door de prinsessen of beroemdheden, of wat ze wel of niet hadden gedaan, wie is bij wie gekomen en wie is van wie gescheiden. Ik weet het, dat is wel gênant om in het openbaar toe te geven, maar het was ook zo. Ik kon mezelf een beetje troosten met het feit dat ik tenminste de roddel magazine’s zelf niet durfde te kopen. Maar ik miste ook geen gelegenheid om ze te lezen als ik op bezoek was bij de tandarts of bij de kapper. Gelukkig moest ik niet elke dag bij de tandarts of bij de kapper zijn en ook gelukkig had ik thuis een hoop boeiende boeken die mij hebben geholpen om afstand te nemen van die roddel-wereld. Die boeken hebben mij ook geholpen alles wat ik lees of hoor niet onmiddellijk als dé waarheid aan te nemen, maar eerst ook andere kanten van hetzelfde verhaal na te gaan. 

Het is ongelofelijk hoe snel we als “poppetjes” bespeeld kunnen worden door een of andere politieke beweging of een of andere grote industrie. Om maar even een recent voorbeeld op te noemen, heeft Barrack Obama een paar weken geleden de “Monsanto Protection Act” getekend terwijl de media iedereen netjes heeft afgeleid met de discussie van wel of niet toestaan van het homo-huwelijk. De gevolgen van Monsanto “boven de wet”  te hebben gezet zijn nu nog onvoorstelbaar, maar ik vrees dat we allemaal nog in de komende jaren een grote prijs hiervoor zullen betalen. 

In Brazilië werkt het enorm goed om de bevolking af te leiden met hun dagelijkse dosis van voetbal (er is altijd een of andere wedstrijd aan de hand), carnaval en “novelas” (nationale soap series). Zo worden er belangrijke beslissingen genomen op het moment dat iedereen enkel aandacht heeft voor hun eigen entertainment. Het gaat soms om beslissingen met wereldwijde gevolgen zoals een gans deel van de Amazon te kappen, waarbij duizenden indianen ofwel doodgaan ofwel dakloos worden, en dat om plek te maken voor een of andere sojateelt veld van grote multinationals, of soms om maar nieuwe voetbal stadiums daar te zetten. 

Ik dacht dat zulke afleidingen geen kracht zouden hebben in landen waar het merendeel van de bevolking van een goed onderwijs systeem heeft kunnen genieten. Maar ik merk hoe snel men, zelfs hier in Vlaanderen, zich laat afleiden door het regelmatig lezen van uitspraken van bvb een of andere zotte politicus. Dit terwijl er zoveel boeiende artikels worden geschreven, die ons zoveel meer op kunnen brengen. Ik denk bijvoorbeeld aan inspirerende verhalen zoals van de man die op zijn eentje een groot woestijn-achtige gebied vol bomen heeft geplant, 30 jaren lang, waar nu een prachtige bos te vinden is. Of de ontdekking van een technologie dat energie voor onze dagelijkse leven zou kunnen voorzien uit zeewater, en over de auto die kan rijden op lucht. Of over de president van een land die zijn salaris grotendeels uitgeeft aan de goede doelen en zelf zo eenvoudig mogelijk leeft. Of het verhaal van een dorp in India, waar er 111 bomen worden geplant voor elke meisje dat geboren wordt, om de schade van teveel mensen op ons planeet te kunnen compenseren. Of voor wie absoluut beroemdheden wil volgen, zijn er ook talloze Hollywood top-sterren die zich engageren in mooie campagnes om het leven van kinderen in de derde wereld te helpen verbeteren of om mensen bewust te maken over de gevolgen van onze levensstijl op deze planeet... ik zou pagina’s vol van mooie voorbeelden kunnen schrijven (als er tenminste geen afwas + koken op mij stonden te wachten). Zo zijn er ook veel boeken met waardevolle kennis of met levensverhalen die onze blik op het leven veel breder zouden kunnen maken. Ik zou enorm graag zo een tijd-machine willen hebben om de tijd af en toe te doen stretchen zodat ik op mijn gemakske al die verhalen kan lezen. 

Voor wie op de hoogte wil zijn van wat dagelijks gebeurt in onze wereld zijn er ook genoeg diepgaande, betrouwbaarder kanalen. Kanalen waar er dingen verteld worden door mensen die de gebeurtenissen zelf hebben meegemaakt, of die verschillende standpunten over één bepaalde situatie aan de lezer aanbieden en hem zijn eigen conclusies laat trekken. 

Onafhankelijke journalisten zijn voor mij grote helden van onze tijd. Het is niet evident om de aantrekkingskracht van groot geld te kunnen weerstaan. Zo vraag ik mijzelf nog altijd af hoe een Diëtiste Vereniging, hét orgaan van een land die vermoedelijk het groot publiek moet informeren over hoe men gezond moet eten, in hemelsnaam gesponsord mag worden door grote voedingsbedrijven, zoals Coca Cola of Danone? Hoe kunnen we nog steeds ons geloof plaatsen in “wetenschappelijke” studies die ook vaak gesponsord mogen worden door zulke grote bedrijven?

Wat ik wel heel mooi vind is dat zulke zaken wel snel in het daglicht komen tegenwoordig. Het blijft niet meer onder de lakens zoals vroeger. Zoals eerder gezegd in een vorige blogstuk, ben ik zéér dankbaar dat we vandaag voorgeschoteld worden niet enkel met misleidend of oppervlakkig nieuws maar dat we ook andere kanten van verschillende “medailles” mogen ontdekken, als we het maar willen. 

Fijn weekend letsers!!

Gastblog van Lyra - Woensdag

Gisteren een schitterende werkdag gehad bij Stad Gent, waar ik 4 veggie workshops moest geven. Het was in het kader van hun eerste “departementsdag”, een soort team-building dag waar de afdelingen groen, milieu en gezondheid met elkaar in contact kwamen. Voor de gelegenheid hebben ze verschillende workshops georganiseerd voor een 300-tal medewerkers, waaronder 4 vegetarische kookdemo’s. Waar er oorspronkelijk plaats was voor maximum 20 deelnemers per beurt, hebben ze toch 30 inschrijvingen binnen laten komen voor elke sessie. Ik blijf benieuwd hoeveel deelnemers zouden ingeschreven zijn geweest indien er onbeperkte plaatsen beschikbaar waren. 

13 jaar geleden toen ik voor het eerst mijn voeten op Belgische bodem zette, had ik nog de droom dat ooit iedereen tenminste de kans zou moeten krijgen om hun geërfde eetgewoonten in vraag te kunnen stellen. Ik geloofde dat indien juiste en eerlijke informatie over de verschillende aspecten van onze voeding - gezondheid, milieu impact en ethische implicaties - ter beschikking was voor iedereen, dat veel mensen gemakkelijker bewuste keuzes zouden durven maken die hun kijk op leven voor altijd zouden kunnen veranderen. Wat toen voor mij een utopische droom was, werd snel de realiteit. Tegenwoordig vind iedereen veel onafhankelijke en betrouwbare informatie over de “achtergrond” van hun voedsel.  Op deze manier wie weloverwogen keuzes wil maken vandaag hoeft niet meer slachtoffer te zijn van media propaganda. 

Tot 20 jaar geleden was het verhaal heel anders. Toen was er nog veel verwarring over wat men wel of niet moest eten om gezond en sterk te zijn. Op deze manier zijn de meeste kinderen van onze wereld - ik inbegrepen - opgevoed: je moet vlees eten, punt. Op school hebben we bijna allemaal geleerd dat dierlijke producten een belangrijk deel uitmaakte van een gezond dieet. Het ging verder zelfs: melk van een andere diersoort zouden we ook moeten drinken om aan genoeg calcium te geraken. Stel je voor de absurditeit hiervan: er is geen enkel volwassen dier in het natuur die nog melk consumeert, zeker niet het melk van een andere dier.

Overvloed aan informatie, voor alle smaken, hebben we vandaag eenvoudig bereikbaar. Aan de andere kant, werd er ook al door meerdere bronnen bewezen dat wij mensen een grote tendens hebben om informatie uit de hoop te pikken dat onze eigen gewoonten en voorkeuren bevestigd. Maar dat is weer een andere verhaal. Tenminste hoeven we niet meer deel te nemen aan één of ander geheim groepje om bepaalde facetten van de waarheid te mogen ontdekken. Dit is voor mij al een groot teken van de mooie tijd die we nu beleven.

Gastblog van Lyra - Maandag

Onlangs een zeer goede tekst gelezen bij Kif Kif van een jonge moslima, wonend in België. Het ging om haar open brief aan iemand die haar probeerde te overtuigen dat “islam en vrouwenemancipatie onverenigbaar zijn”. In het begin van haar open brief lees ik: “(...)de waarheid is dat er geen moslimjonkvrouwen zijn die gered dienen te worden door een 'verlichte profeet' anno 2013.” (uit: http://www.kifkif.be/actua/antwoord-van-samira-azabar-aan-etienne-vermeersch-mag-het-gedaan-zijn-met-riddertje-spelen) Aanleiding voor deze discussie was een interview dat deze dame had gegeven aan “De Wereld Morgen”, met als titel: “Mensen denken vaak dat ik geen rationeel denkend wezen zou zijn omdat ik een hoofddoek draag".

Het beeld van een vrouw met een hoofddoek doet heel veel stof opwaaien, overal in de westerse cultuur. Het is voor mij ook heel lang iets geweest dat mij leidde tot het stellen van vele vragen over vrijheid. Het bracht ook het gevoel mee van een man-dominante cultuur die de vrouwen onderdrukken. Ik dacht dus ook, onbewust, dat die vrouwen “gered” wilden worden. Maar dat was voor dat ik enkele vrouwen uit de islamitische geloof heb leren kennen. Die vrouwen leken mij even gelukkig - misschien zelfs gelukkiger - dan veel van mijn westerse vriendinnen. 

Vrijheid. 20 jaar geleden, deed ik een paar maanden stage bij een groot bedrijf. Daar moest ik horen van één van de bazen dat “de enige echte vrijheid die we hebben is binnen onze hoofd”. Op dat moment zijn de deuren voor een nieuwe wereld van mogelijkheden voor mij opengewaaid. Ik, die tijdens mijn jeugd zoveel energie en tijd had verspild in het vechten tegen tirannie en misbruik van macht. 

Tijdens mijn zoektocht naar wat vrijheid zou kunnen betekenen, ben ik veel meer vragen tegengekomen dan kant-en-klare formule’s om daar uit te geraken. Wie is eigenlijk vrij in onze maatschappij? Ik ben bijvoorbeeld nooit gevraagd geweest in mijn tienertijd of ik überhaupt een beha wou dragen. Alle meisjes vanaf die leeftijd moesten een beha dragen - en dat voor de rest van hun leven. Nu we toch begonnen zijn over “hoofddoek”, zou ik ook heel graag zo een doek willen dragen - wat zou dat een super oplossing zijn voor mijn “bad-hair-days”! Mag ik dat doen zonder dat ik uit de islamitische wereld kom? Dat denk ik niet. Voor mij de mooiste kledij in de wereld zijn de kleurrijke jurken en doekjes uit India. Als het kon, zou ik enkel in zulke outfits rondlopen. Maar dat zou ook niet gaan hier, vrees ik. Zelfs hippies en andere alternatievelingen, die achter vrijheid van expressie staan en die juist niet ‘als schapen’ de “stroom”  willen volgen, ook zij hebben een eigen “dress code”, als ze aanvaard willen worden binnen de groep. 

Waar ik ben opgegroeid, als een vrouw een goed job positie wil hebben en houden, moet ze haar gezicht dagelijks dekken met make-up en wekelijks haar nagels laten verven. De mannen worden daar ook niet gespaard: wie niet naar voetbal wil kijken en niet graag daarover praat, wordt snel bestempeld: “homo!”  Maar als zulke niet-uitgesproken-regels niet gedicteerd worden door een of andere god, door wie dan? 

Wie de film “La Belle Verte” gezien heeft kreeg nog extra leuke vragen als “huiswerk”. In de film komen enkele mensen van een andere planeet op bezoek op aarde en proberen enkele aardse gewoonten te begrijpen. Er wordt bijvoorbeeld aan een vrouw gevraagd waarom ze lippenstift gebruikt. Ze antwoordt dat het was om er mooier uit te zien zodat mensen van haar zullen houden. De mens van de andere planeet blijkt dat niet te begrijpen en vraagt haar dan terug: “ze houden niet van jou, als je dit niet gebruikt?” 

Vrijheid kan misschien toch iets zijn dat enkel binnen ons hoofd bestaat maar voor mij is het besef daarvan juist dé vrijheid! Terwijl ik op een wereldwijde absolute vrijheid wacht, geniet ik volop in dit land van een enorme opluchting dat ik enkele leuke vrienden mag hebben die zich helemaal niet ergeren als ik geen make-up gebruik. Wat een schatten zijn ze toch!

Gastblog van Lyra - Zaterdag

Er wordt tegenwoordig bijna overal in de wereld serieus gesproken en geschreven over de afnemende toestand van de bijen populaties. Er komen zelfs heel mooie initiatieven op tafel, die oplossingen proberen te bieden om tenminste een deel van de bijen nog te kunnen redden. Er wordt dus bijvoorbeeld in sommige grote steden op ons continent zaadjes van wilde bloemen gratis uitgedeeld om mensen meer wilde bloemen in hun tuin, terras of balkon te laten planten. Prachtig, hé! 

Wat ik tot kort geleden niet wist was over de donkere kant van een tuin met veel ornamentele planten, zoals het merendeel van de (mooiste) tuinen die we overal zien. Veel van de bloemen die verkrijgbaar zijn in tuinwinkels, die de meeste mensen in hun tuin hebben staan, blijken geen reproductieve organen te hebben. Dat wil zeggen dat de bijen niets daarmee kunnen doen. Maar door hun mooie kleuren hebben die bloemen wel een aantrekkingskracht op de bijen. De bijen begrijpen niet hoe het komt dat een bloem geen pollen heeft en zo blijven ze zoeken, zoeken, zoeken, maar kunnen geen eten vinden. Door deze vruchteloze zoektocht worden ze erg moe en sommige verhongeren onderweg. Het is niet enkel de bijen die dat niet kunnen begrijpen, want ik snap het ook niet hoe en waarom het produceren en verkopen van zulke planten, die niets goeds doen voor het natuur - integendeel, ooit toegelaten is geworden. 

Misschien heeft dat te maken met onze cultureel-geërfd concept en visie van wat “schoonheid” is. Zou dat de redenen zijn? Wie heeft ooit de trend gestart van steriele bloemen als “mooi” te beschouwen, terwijl er duizenden prachtige bloemen groeien spontaan overal, gratis gezaaid in onze tuinen door vogels, wind en insecten. Wie heeft ons ooit overtuigd dat wilde planten als “onkruid” moeten behandeld worden zodat we extra centjes moesten uitgeven aan het kopen van bij-onvriendelijke planten? 

Toen we 4 jaar geleden in ons huidige huis zijn komen wonen hebben we besloten om enkel wilde planten te hebben in de tuin, planten die ofwel eetbaar zijn of bekend om hun geneeskrachtige werking. Het was ongelofelijk hoe snel een tuin vol komt te staan met allerlei kleuren en dat met relatief weinig werk. Bij onze buren ligt zo een wekelijks gemaaid gazon, waarbij geen speur te zien is van een andere soort plant. Zelfs een paardebloem durft zijn zaad in die tuin niet te laten vallen. Rond het gazon zijn er een tiental plantjes, netjes op een rij, zonder dat er iets tussen elke plant de grond bedekt, enkel de blote aarde. Ik denk dus niet dat ze onze tuinkunst hebben kunnen begrijpen. Niet dat hun goedkeuring voor mij van enige belang was, maar het was soms opvallend de manier waarop ze naar onze tuin keken. 

Terwijl ik mijn gedachten bij die vraag had, over wat bepaalt onze huidige onderscheiding van wat schoon is en wat niet, ongeacht de gevolgen ervan, had een vriendin op facebook een grappige foto gezet. Een man in lederen laarzen tot bijna aan zijn knieën, een zeer strakke rode zwembroek, die enkel zijn “essentials” bedekte, en dan - hier komt het beste - een X-vormige fel rode riem die van de schouders naar zijn taille ging. De rest van zijn lichaam was ongedekt. In één hand hield hij een revolver en op zijn gezicht een lange hangende snor. Die man op de foto in de kinky kledij was niemand minder dan Sean Connery - ja, je hebt het goed gelezen - in zijn good old times 007 (voor wie met zijn eigen ogen de foto wil zien, ga maar naar: http://www.worldoffemale.com/top-ten-sexy-men-with-beards/ en scroll down tot je Sean Connery vindt in zijn “sexy” outfit). Het was mij duidelijk dat men met dit beeld het model wou laten schijnen als de meest sexy man ter wereld - dat was Sean Connery toen ook zo beschouwd. De vrouwen van die tijd vonden dat beeld duidelijk kei aantrekkelijk, daar is er geen twijfel over. 

Dit beeld heeft mij niet opgewonden gemaakt, maar heeft mij wel veel hoop gebracht dat we binnen een 10-tal jaar ook met dezelfde ogen zullen staren naar een foto van een tuin van tegenwoordig. We kunnen ons dan afvragen waarom we zo een onnatuurlijk model ooit mooi konden vinden. Tegen dan zullen onze velden, ongecensureerd, gedekt zijn met de allermooiste kleuren uit het natuur, waar de bijen hun lekkerste maaltijden onbeperkt uit kunnen halen. Die hoop heb ik nu heel erg nodig om verder aan een mooiere wereld te blijven werken. 

Gastblog van Lyra - Donderdag

Ik kom langs een letser uit mijn buurt om een broek te passen. Het zag er goed uit in de webwinkel maar ik dacht dat het veiliger zou zijn om hem eerste toch te passen voordat ik enthousiast hem in mijn winkelwagen zou toevoegen. Plots wordt het aan mij gevraagd: “waarom heb je hem nu pas besloten te letsen? Hij staat in de webwinkel al langer dan één maand”. Ze had de broek opnieuw op de webwinkel gezet, want na één maand wordt een product uit de lets winkel weggehaald. Een op het eerste gezicht onschuldige vraag leidde tot een keten van gedachten in mezelf. Ik had de broek inderdaad niet eerder gezien. Waarom? Ik moest even nadenken voordat ik aan haar een eerlijk antwoord kon geven. Zo confronterend als het mocht zijn, moest ik toegeven dat ik voor de eerste keer in mijn leven een maat 42 ging passen. Even slikken. 

12 jaar geleden kocht ik maat 36, het jaar daarop was het al 38 en 2 jaar later was ik al bij 40. Tot nu toe kon ik mezelf min of meer goed troosten met het excuus van “als professionele kokkin, moet je toch wel iets zwaarder zijn. Een te slanke kok komt ook niet zo betrouwbaar over”. Maar ik wou natuurlijk niet enkel gezien worden als “kok”. Dan schoot snel de volgende troost-poging door mijn hoofd, iets dat ik van een zeer toffe en knappe vriend ooit had gehoord, dat hij liever “happy fat women” had. Soms werkte dit wel. Maar soms ook niet, als ik in de “echt-goed-nadenken” mood was. Dan kwam er snel een predikend stemmeke in mijn hoofd: “C’mon, ‘happy’ én ‘slank’ valt zeker te combineren”.

De broek toch maar niet geletst. Ik had één week voordien serieus besloten om van die 20 overtollige kilos af te zijn. “Waarom nu?”, had je aan mij kunnen vragen “die kilos zijn al veel langer bij jou, had je ze ook niet eerder gezien?” - zoals bij het geval van de broek. De motivatie waar ik al lang op wacht voor stond om dé stap te zetten kwam uiteindelijk van... raad maar: ja, weer eens van mijn hondjes. Ik vrees dat ik over hen elke dag kan schrijven als er hier niet gecensureerd wordt ;-). Die schatten hebben ondertussen ook 20% meer gewicht in hun lichamen dan wat ze zouden moeten dragen. We werden door de dierenarts gewaarschuwd dat er negatieve gevolgen kunnen zijn voor hun gezondheid - dingen die we ook al lang wisten, maar die we ook moesten horen, op deze manier. We hebben van die mega dure brokjes moeten kopen - een dierenarts moet ook ergens zijn brood kunnen verdienen - en de honden mogen uitsluitend een vaste hoeveelheid van dit voer per dag eten, niets meer. Erg drastisch, ik weet het. Ik vond het nooit eerlijk om ze op dieet te zetten terwijl we alles aten wat we zin in hadden, wanneer we er zin in hadden. We konden moeilijk hun schooiende oogjes-trick weerstaan en gaven ze wat hier en daar wat extraatjes. Awel, de oplossing leek mij simpel: ik stap ook mee op dieet. Dat is het tenminste eerlijk. Voila. 


De praktische aanpak had ik al lang voor mijn ogen: veel groenten eten, zoveel als ik wil, wat fruit en de rest in beperkte mate. Liefst helemaal geen granen, maar ik wil het mij ook niet te streng maken anders hou ik het toch niet vol tot het eind resultaat. Precies met die instelling van “veel groenten eten” in mijn gedachten kwam ik tot het idee om een groententaart te maken. Dat doe ik normaal gezien nooit thuis, want het is veel te veel werk om voor maar 2 mensen klaar te maken. Als we iets speciaals willen eten nodigen we vrienden uit, want voor ons lukt het wel om maar in een kwartier iets lekkers te kunnen toveren. Ik besloot om deze keer gebruik te gaan maken van de schitterend initiatief van “thuisafgehaald” (http://www.thuisafgehaald.be) en ik bood porties van mijn groententaart aan op hun site. Ik kreeg direct 2 geinteresseerden. Super, hé!! Dankzij thuisafgehaald ben ik vandaag dus gered van weer eens mijn rauwe wortelen, selder en andijviebladjes te moeten eten, misschien met een linzen soepje of boontjes. In plaats daarvan heb ik kunnen genieten van een vullende - toch low calorie! - warme en gekruide maaltijd. En nu, 5 uur na mijn avond eten, heb ik nog steeds geen “cravings” meer. Thuisafgehaald: echt een aanrader!

Gastblog van Lyra- Dinsdag

Toen ik 13 jaar geleden in Belgie arriveerde, hebben mijn nieuwe vrienden hier besloten dat mijn echte naam iets te moeilijk was om regelmatig te gebruiken. Sinds die tijd ben ik dus  gekend als “Lyra”. Het maakt het voor iedereen een stuk handiger, niet waar? Zo een kleine en gemakkelijkere naam die je niet 4x moet herhalen en uiteindelijk moet je het toch spellen voordat iemand het verstaat. En zelfs dan durft men de naam achteraf toch niet opnieuw te zeggen, bang om het fout uit te spreken. Voila, Lyra ben ik in Belgie. 

Het ontdekken van Lets is één van de leukste ervaringen die ik in dit land heb kunnen meemaken. Het is voor mij een “zaadje” van een toekomstig Utopialand, een land waar geld en autos en vervuilende energiebronnen enkel in geschiedennisboeken te vinden zijn. Het heeft ons meer dan 4 jaar gekost tot dat we lid zijn geworden. Het leven was toen misschien te druk om nog tijd te kunnen maken om naar een Lets café te gaan. Ofwel waren we op wacht voor een extra duwtje in de rug. Dat duwtje was uiteindelijk de aankomst van onze 2 nieuwe familie leden, 2 hondjes die we hebben geadopteerd. Ik, uit Zuid Amerika en Martin uit Nederland, geen familie in Belgie. Wie ging met onze hondjes wandelen als we het druk hadden met werk, of als één van ons naar het buitenland moest? We zijn toen gauw lid geworden. Yieepeee! 

Ik kan mij nog steeds één van mijn eerste lets ervaringen herinneren. Ik moest op iemand haar baby passen, een “last minute”-achtig oproep die dringend bleek te zijn. Ik stelde mijzelf voor om haar uit de nood te helpen, indien ze niemand anders zou kunnen vinden. Baby-sitten stond niet oorspronkelijk in mijn “aanbod lijst” van lets, juist omdat ik het zo een grote verantwoordelijkheid vind, om voor iemand anders hun baby te zorgen. Ik ben wel dol op kinderen en deze eerste Lets baby was mega schattig, lief, intelligent, een ongeloofelijk kind! De moeder was zeer rustig en vol vertrouwen in iemand die ze nog nooit eerder had ontmoet, om voor haar baby te zorgen. “Wow, dacht ik” en dat heeft mij direct een zeer warm gevoel gegeven voor deze groep. Mensen vertrouwen elkaar puur doordat ze samen bij dezelfde groep horen. 

Maar ik had nog nooit een baby in een moderne winterbuggy moeten vastmaken, met al die touwtjes, knopkes en gaatjes waar nog een “winterlaag” (of hoe noem je zo een buggy slaapzakje?) op gemonteerd moest worden. Een serieuze puzzel vond ik toen, misschien uit een paniek gevoel dat mijn hersennen geblokkeerd heeft, omdat ik de baby op een bepaalde tijd bij de dokter moest brengen, om daar zijn moeder te ontmoeten. Ik had wel de moeilijkheidsgraad van de taak onderschat en ben misschien te laat begonnen aan de puzzel. Besloten om de baby toch te dragen en de buggy gewoon te duwen, kwestie van op tijd bij de bestemming te kunnen geraken. Na 5 minuten wandelen, merk ik dat hij toch zwaarder was dan ik dacht en zet ik hem dan toch weer in de buggy, binnen het slaapzakje, met 2 gordels even daarover, maar het was duidelijk niet zoals het moest. Hij bleef rustig aan het glimlachen en heeft zich misschien zelfs extra geamuseerd met mijn onhandigheid. Op tijd geraakt, oef! Een leuke avontuur dat mij meer motivatie heeft gegeven om meer te durven baby-sitten - misschien na het goed lezen van een buggy-handleiding.

Ondertussen hebben we waarschijnlijk al bijna honderd lets acties achter de rug en we zien het nog steeds zitten. Tussen de zeer toffe lets acties hebben we natuurlijk ook enkele grapigge situaties meegemaakt. Ik denk bijvoorbeeld aan een  verknoeid kapsel, dat ik achteraf zelf in de spiegel moest gaan “herstellen”, toestellen letsen die helemaal niet volgens de beschrijving klopten, mensen die geinteresseerd blijken te zijn in een workshop maar die uiteindelijk bij onverwacht goed weer niet komen opdagen en andere verrijkende ervaringen. Maar zelfs zulke situaties worden snel gerelativeerd doordat de positieve ervaringen veel sterker blijven plakken. We leren altijd met elke interactie. Is dat niet juist wat leven zo mooi en waardevol maakt? Bedankt, letsers!! Wat een schitterend volk zijn jullie!! 

Gastblog van Adel&A3 - Zondag

Zondag 24 maart 2013.
Onze blog-week zit er op.
Ik vind/vond het aangenaam om er aan mee te werken. In de toekomst wellicht nog eens
deelnemen...
Enkele dagen geleden kregen we het 'Volkswagen-Magazine' in de bus. Tijdschrift dat elke
Volkswagen-bezitter enkele keren per jaar toegestuurd krijgt.  Even inkijken en oppervlakkig
lezen... Maar toen viel mijn oog op een artikeltje met de titel: 'Leve de ruilhandel'.
Uitwisselen, ruilen en samenwerken zijn de kernwoorden van het artikel. Er wordt een paragraafje
gewijd aan 'coworking'; op een gemeenschappelijke werkplek deel je de infrastructuur en de
lokalen. Voordeel voor kleine bedrijven is bijvoorbeeld dat er geen investeringen nodig zijn  én de
zeer uiteenlopende dienstverlening ervan. Ook het principe van uitwisseling van LETS wordt heel
duidelijk uitgelegd.
Het boek van Rachel Botsman, die sommigen onder ons wel kennen uit een TED-conferentie van
2010, wordt ook aangehaald. “What's mine is yours; the rise of collaborate consumption”.
De initiatieven op het vlak van collaboratieve consumptie deelt zij in in drie categorieën:
-redistribution markets: ongebruikte voorwerpen 'recycleren' door ze uit te wisselen met iemand die
ze wel kan gebruiken.
-colloaboratieve lifestyle: middelen, talenten, ideeën, en ook tijd worden gedeeld naar het voorbeeld
van coworking.  Hierbij geeft ze LETS als voorbeeld.
-product service systems: je betaalt om een product te gebruiken, zonder het te moeten kopen.
Hiervan geeft ze volgend voorbeeld: een boormachine, die we slechts occasioneel gebruiken; 'wat je
nodig hebt zijn de gaten, niet de machine'.
Een boek dat ik me zeker binnenkort ga aanschaffen.
--
En om (voorlopig?) dit 'blog-weekje' af te sluiten, iets helemaal anders....
Een linkje...Veel kijkplezier!
http://youtu.be/ko2ONYYZwJQ
Adri.

Gastblog van Adel & A3 - Zaterdag

Ochtendlied

We hebben terug een huismerel.

's Morgens in de schemering komt hij meditatief zingen – zo klinkt het, traag, met pauzes in de
muziek waarin hij luistert naar andere merels, en dan terug antwoordt.
Overdag scharrelen hij en zijn vrouwke hun kostje bijeen. Ze zijn altijd attent op katten – er zijn er
vele, zeker als je vergelijkt met de roofdier-prooidierverhouding in de natuur zonder
mensentussenkomst.

Als er op koude dagen niks ligt, komt de merel soms tot vlakbij het keukenvenster binnenkijken.
Madame LaMerle is veel schichtiger. Bij de minste beweging is het zwoef! Het muurtje over, naar
één van de buurtuinen.

Wat achter de muren gebeurt, is in de stad niet te zien : zijn de merels reeds ergens aan het nestelen?
Nu horen we, dat de enige tuin hier wat verder die nog oude bomen heeft – we zien boven in de
verte nog juist de toppen ervan – vervangen gaat worden door een complex van appartementen. Ja,
het is privé-eigendom, ja, er zijn woningen tekort, zeker zo vlak bij 't station, en ja, het hoort bij de
stad.

Toch vind ik het doodjammer dat zoveel grote bomen verdwijnen. Een huis kan je vervangen door
een ander huis. Een grote boom die omgehakt wordt, die is voor altijd weg. Of toch voor langer dan
een mensenleven.

Ook deze krantenkop gezien? “Tientallen bomen gerooid voor onderhoud.”
(http://www.nieuwsblad.be/article/detail.aspx?articleid=DMF20130320_009)
Waarschijnlijk worden ze weer teruggezet nadat ze onderhouden zijn?

Zes uur en nog nacht
wordt de stilte gebroken
de merel aarzelt
De merel leest geen kranten. Hij zoekt gewoon mogelijkheden, van dag tot dag.
De regenwormen mogen opletten, nu de grond ontdooit en op

Gastblog van Adel & A3 - Vrijdag

Even een greepje uit mijn 'werkdag':


Verder bijwerken van een vijftigtal foto's die ik onlangs nam van artistieke tekeningen en schetsen
en voorbereiden voor plaatsing op een blog of website. Uitsnijden, contrast bijwerken, helderheid,
kleurcorrectie, etc..., verkleinen voor internet-gebruik.
Twee langspeelplaten digitaliseren. Geluid enigszins bijwerken, omzetten naar MP3,branden op
CD'tje...

Het is ditmaal etnische Belgische muziek, opgenomen in de vijftiger en zestiger jaren door ene
Meneer Hendrik Daems, BRT. Opgenomen in 1967.
Er zitten juweeltjes van volksmuziek tussen! Zevenentwintig stuks. Ik vermeld er even enkele van:
-Het was op een witten donderdag. -Schaapsherdersroep. -Ballade van Halewijn. -Ratel en
zanggroep te Houfalize.-Telliedje bij 't kantwerk; Brugge. -Gilles de Binche. -Vastenavondliedje
met rommelpot.

En ondertussen ook eens Facebook-kijken, Lets, mailtjes, 'n koffietje drinken...'n stukske van een
boek lezen (nu:Polen van J.Michener). Tussendoor soms ook wel eens 'n muziekske op de piano
plegen...

O ja, dat herinnert me er aan...ik geef jullie vandaag een linkje cadeau.
Hopelijk genieten jullie er van. Alvast Luisterplezier! (en tot een dezer...)

http://youtu.be/xcXY7dyK7eQ

Gastblog van Adel & A3 - Donderdag

Woensdag – naaikransdag!


Er zijn zo van die dingen, die een mens alzeleven al wil doen.
Tot nu toe had ik er geen tijd voor gemaakt. Ah ja, want “geen tijd” : andere dingen gedaan. Dit jaar
echter, zat het allemaal mee : geen andere hobby, opleiding voor andere job afgewerkt, aanbod vlak
in de buurt.
Watte? Een patchworkgroepke! In het LDC hier in de buurt : het Lokaal Dienstencentrum, het
buurtcentrum.
Het bevalt me helemaal, dat stukskes aan mekaar knutselen, dat spelen met kleur. En de koffieklets.
Toevallig zitten in deze groep vooral zeventigers en tachtigers samen. Het zijn vooral vrouwen die
een betaalde job gedaan hebben (niet evident bij die generatie), in het onderwijs, bij justitie, de
politie ...
Ze wisselen hun ervaringen uit over dienstencheques (de kuisvrouw die weken na elkaar niet komt,
en niemand laat hen dat weten), over perikelen van kinderen en kleinkinderen (die soms bij oma en
opa komen inwonen door de duurte van huishuur, en de cultuurclash die dat kan geven), over de
kafkaïaanse regelingen als je weduwe wordt (en midden het verdriet zit), de beste adresjes om in
een sociaal restaurant te eten, én herinneringen aan het Gent van vroeger.
Recent zijn er een paar jongere mensen bij gekomen, vijftigers zoals ik, en een dertiger! Er wordt
heel wat afgelachen !
Zoals die keer dat de tachtiger die bij de politie gewerkt had (administratie), vertelde over de tijd,
toen er bij echtscheiding nog een schuldige moest aangewezen worden. Een vrouw belde naar het
politiekantoor. “Ik heb mijne man gevolgd, hij is dàt hotel binnengegaan bij zijn vriendin, nu moete
gulder subiét komen en hem betrappen!” De telefonist had heel serieus gevraagd : “Madammeke, is
uwe man ne vluggen of ne tragen?” Gans het politiebureau zat in den duik te proesten ...
Jaja we leren heel wat bij daar!
Donderdag, vandaag dus, ging ik op bijscholing voor apotheekassistent, voor als ik in die sector m'n
jobke terug zou opnemen. Of misschien wordt het wel iets heel anders!

Adel

Gastblog van Adel & A3 - woensdag

Woensdag 20 maart 2013

Ik herinner me de eerste woorden van Johan bij de letskafee-presentatie die we bijwoonden enkele
maanden geleden. “Jullie letsen allemaal al...”.
Onmiddellijk flitste zoiets door mijn breintje als: “waarom ben ik dan hier, als ik toch al...”.
Natuurlijk werd het al snel duidelijk dat het ook in een bredere context kon; een veel ruimer  sociaal
netwerk opbouwen, dank zij de vzw.  Veel meer mogelijkheden tot 'ruilen' en 'verhandelen' dus...
Wat later bleek uit diverse reacties dat nieuwe leden 'letsers' zich soms wat 'verloren' voelen en
ervaren dat het 'beginnen' als nieuweling wat moeilijk is.  Dat ondervonden we zelf ook wel...Beetje
drempelvrees... bij het nieuwe engagement...   Vandaar de bedenking die ik wel eens heb een soort
'peterschap' van 'een oud-gediende, door de wol gewassen letser' voor te stellen bij een 'starter', om
het ijs te breken bij z'n eerste lets-steps.  Tot zover.

Dan nu iets heel anders:
De “VZW Koekoek” deelt mee dat ze serieus in nesten zit!!!
(vzw staat hier voor: Vogels Zonder Woning)
Het zit namelijk zo, dat mezen, vinken, boomklevers en ander 'gevleugelte' dringend wordt
aangeraden géén pleegouder meer te spelen voor hetgeen genoemd wordt een 'koekoeksjong'!
De vzw zoekt actueel dan ook naar kraakpanden in het Gentse; ze staan namelijk netjes vermeld op
internet. Zo zie je maar; 'dieren in nesten...'


Adri.

Gastblog van Adel & A3 - dinsdag

Er was ne keer een vogeltaart
die werd bij Liselott' vergaard
uit zaden, noten, en ook vet
wat was dàt een plezant kwartet!

Er was ne keer een vogeltaart
die werd als prachtig mooi verklaard
Indra en Els wel zeer tevree
want elkeen kreeg vanàlles mee!

Er was ne keer een vogeltaart
die werd voor strenge kou bewaard
en ja, die winter kwam er tóch
of wacht - die winter die duurt nòg!

Er was ne keer een vogeltaart
naast de kabouter met zijn baard
kwamen er vogels op bezoek
toen was ze op - toen viel het doek ...

Toen kwam een nieuwe vogeltaart
de winter duurde immers tot in maart
de merel die is zeer tevree!
Wij Letsen voort, hatsikidee!

Adel

Gastblog van Adel & Adrie - Maandag

Dag letsers!

Even voorstellen:

We wonen in de omgeving van het Sint-Pietersstation in Gent en zijn sedert enige maanden 'letsers' geworden. Hoe we er toe kwamen? Adel had lang geleden eens gehoord van het bestaan ervan en had dat in haar achterhoofd gehouden om ooit eens verder te informeren en eventueel lid te worden.

Het leek ons beiden wel interessant, dus bezochten we een letskafee en werden prompt lid. Johan had ons meer dan overtuigd met zijn knappe en luchtige presentatie!

Beiden waren we werkzaam in de sociale sector.

Vanwege pensionering en werkloosheid hebben we ook wat meer tijd voor andere dingen.

Adelheid, (ofte Adel) is vooral bedreven in de kunst van het naaien en retoucheren, tekenen en nog veel meer... en zoekt werk.

A3 is een 'manusje-van-vele-markten-thuis'; fotografie; digitaliseren van audio, video en glasplaten; computer-zaken, zoals nazicht, begeleiding, programma's, internet; bricoleren en herstellen allerhande...

Gisteren waren we op de Algemene Vergadering van de vzw. Toffe vergadering, veel duidelijkheid over het reilen en zeilen, de buitengewone groei van het ledenaantal, geplande acties voor de toekomst, antwoorden op vragen... Proficiat voor de inzet van ons dagelijks bestuur! Een aanrader voor de leden.

En nu moet ge ons excuseren... A3 heeft foto's te bewerken – voor een niet-letser, dat mag ook eens hé - en Adel heeft een dekbedovertrek te bewerken : mét flap werkt dat handiger :-)

Gastblog van Jo - Zondag

Zondag

't Weekend is altijd te kort! :-)

Ik probeer nog steeds een ideale mix te vinden van achterstallig werk inhalen en rusten

om de batterijtjes op te laden.Niet simpel op 2 dagen tijd.

Als de lente nu maar gauw komt,dat zou een energieboost zijn voor velen onder ons denk ik.

Alles kabbelt hier rustig door,we maken ons klaar om morgen vlot te starten,'t vuurtje brandt gezellig,

Nena maakt een kom vanillepudding met speculoosjes en 't strijkijzer lonkt(weeral),de douche is nog niet

gemaakt en de kabouterkes hebben mn huis nog steeds niet gevonden.

Maar we trekken ons plan!

Benieuwd wat de komende week in petto heeft (naast de geplande zaken) en wie de volgende blogger is...

tot ooit in den draai!

Gastblog van Jo - Zaterdag

zaterdag

Yes!een potje-koffie-moment...

De zaterdagboodschappen zijn gedaan,de kinderen druk bezig

(Robbe op de computer,Len aan 't studeren,Nena weekendwerk bij de slager en Seppe gaan skaten met een vriend).

Straks vallen hier een paar vrienden van Robbe binnen,ik zal maar een grotere kom spaghetti klaarmaken!

Maar eerst proberen de douchestang opnieuw te monteren.Ze zit los, ik kan de vijs niet meer vastdraaien en ik krijg de 

kapotte 'tapkes' niet uit de wand.Dju.frustratie.

Dat zou wel eens mijn eerste stropkes-oproep kunnen worden ;-)

Vanavond ga ik kwissen.'tapas-kwis'.

Ben nieuwsgierig.Ik kan er meestal niet heel erg veel van,maar de leute is gegarandeerd.En de tapas zijn een extra motivatie

om mee te doen(als het maar niet allemaal met vlees is,want dat lust ik niet...).

ziezo,de koffie heeft gesmaakt;een potje versgemalen  en huisgebrande koffie uit een prachtige winkel in Evergem

(Panisto).Daar haal ik verse bloem om brood te bakken,heerlijke thee en koffie en zoetigheden om je vingers bij af te likken!

Maar eerst nog even aan 't werk...

tot morgen!

Gastblog van Jo - Vrijdag

Vrijdag

Naarmate de week vordert en de vermoeidheid toeneemt,gaat ook het inspiratiepeil omlaag...

Het is dan ook een week waarin ik (bewust) niet veel op pad ga na het werk én dan ook nog eens 

een week met een weertje dat niet bepaald uitnodigt om veel buiten te komen.

Dus erg veel om over te schrijven viel niet te beleven ...

Normaal probeer ik wel regelmatig naar de bioscoop te gaan (Sphinks of Skoop), één of andere 

voorstelling mee te pikken,of eentje te gaan drinken met vrienden,maar evengoed heb ik af en toe nood aan een weekje 'nergens naartoe'.

Hoewel...nergens naartoe is ook niet waar:straks gaan helpen bij toneel:'Wij betalen niet' van Dario Fo door het Nieuw Asseneeds Toneel.

Ik speelde al een paar keer mee bij Nat (kleine rol) maar dit jaar niet.Gaan helpen opdienen tijdens de pauze en na voorstelling is 

ook wel eens leuk en zo blijf ik contact houden met de (toffe) groep.

Dus:een hapje eten (vrijdag is fast-food-dag:dikwijls een pizza uit de diepvries, lekker gemakkelijk mag ook wel eens he) en dan op weg.

Tot morgen!

Gastblog van Jo - Donderdag

Donderdag

Uitgeteld en pompaf!

Maar content.

Ons optreden op school was super leuk,heb me weer volledig kunnen uitleven. En het is niet te geloven hoe de kinderen 

durven dansen op het podium.Sommigen nog maar een duim hoog en ze treden al op.

Naar de reacties te horen hebben de mensen ervan genoten en dat is de bedoeling!Op naar morgen,dan komt de tweede editie.

Grappig,zo'n blog bijhouden,het lijkt een beetje op een dagboek.Ik vertel nog net mn geheimen niet.

Geen idee ook of en hoeveel mensen de blog lezen...

Daarjuist een oproep gekregen van cultuurcentrum Evergem:wie zin heeft om te figureren in een opvoering van 'U dikke ma' van Het Kip

is hartelijk welkom.Gegevens te vinden op de website van Evergem (bij cultureel centrum 'De Stroming').

Ben nu aan het genieten van de rust,voor ik met mijn strijkijzer een aanval lanceer op mn overvolle wasmand.

De jongens zijn aan het 'gamen' (zucht) en mijn dochter wat schoolwerk aan het inhalen na haar afwezigheid,

dus het is hier echt wel stil en dat doet goed.

Tot morgen!

Gastblog van Jo - Woensdag

Woensdag

Korte blog vandaag,ben niet echt in blog-vorm.

Was nochtans een leuke dag:veel de zon gezien (niet echt gevoeld,maar we moeten leren content zijn he),

enkele mini-paaslelietjes uit de tuin gered die dreigden te bevriezen en het was één van die zeldzame dagen waarop 

het me lukt om gedaan te krijgen wat ik gepland had.

Ofwel had ik voor de verandering eens een realistische planning gemaakt.

Af en toe zag ik een karweitje waarbij ik dacht:'moest ik nu genoeg stropkes hebben...' en ' waar is de tijd dat 

de kaboutertjes er nog waren'.

Wat dat laatste betreft word ik misschien ooit nog verrast en voor dat eerste zorg ik zelf wel eens. 

 Straks nog eens het verloop van ons opvoering op school morgen doornemen,om in  'the mood' te komen

 een ontspannend voetbadje erbij en plannetjes smeden voor mijn dochter die dinsdag 16 wordt.('t is verdorie 

alsof ze gister pas geboren werd).

Tot morgen!

Gastblog van Jo- Dinsdag

Dinsdag

Voila!En nu kom ik de hele avond mijn deur niet meer uit.

Vanmorgen dacht ik zelfs even dat ik dat gewoon niet zou kunnen:wat een pak sneeuw!

Rubber laarzen waren te kort om erdoor te stappen.

Brrrr!

Nu gezellig het haardvuur aangestoken en een extra paar kousen in mn pantoffels.

En te bedenken dat we binnen een paar maanden misschien niet weten waar gekropen van de warmte.

Leuke dag gehad op school:generale repetitie van ons familiefeest.

Tussen de optredens van de kinderen door verzorgen een collega en ik de bindteksten.

We maken er telkens een leuk verhaal van.Heerlijk!

Zet mij op een podium en ik herleef :-)

Straks nog afwassen (mijn zonen aan het werk zetten:misschien moet ik een mini-lets-groep oprichten

en 'betalen' met dehulluutjes,wie weet scherpt dat de motivatie om  het huishouden te verdelen)

Enfin,in elk geval een poging doen om vroeg mn nestje in te duiken,zal deugd doen.

Op hoop van zegen (al kan een juf zedenleer daar niet echt beroep op doen) dat de wegen morgen

berijdbaar zijn!

tot morgen!

Gastblog van Jo - Maandag

Maandag

Eerste avond bloggen,en alweer een spurtje om de blog tijdig te posten...

Van hier naar ginder moeten crossen en met dit weer is een mens al wat langer onderweg dan hij gewend is!

Even voorstellen:ik ben Jo Dehullu,woon samen met mijn 4 (grote) kinderen (mijn man is een paar jaar geleden overleden)

 in Evergem:de boerebuiten en toch dicht bij Gent!Niet mis als je 't mij vraagt.

Hoewel we soms overwegen toch naar Gent te verhuizen:de kinderen gaan er allemaal naar school,zowat alles speelt zich af in Gent.

Alleen mijn huis en mijn werk houden me in Evergem:ik ben juf van zedenleer in de gemeenteschool van Sleidinge/Evergem.

Een toffe job!

Maar druk leven he:fulltime werken en het gezin alleen runnen.Dus vond ik het een goed idee om bij Lets-Gent aan te sluiten;het gevoel dat mensen

klaarstaan om te helpen én dat ik zelf anderen blij kan maken.

Maar ik ben nog niet zo'n echte letser.Ik heb zo weinig tijd om er klussen bij te nemen en als er mij dan toch iets lukt,deed ik het graag en hoef

ik er eigenlijk niet veel stropkes voor.

Er nog wat inkomen dus,in het 'systeem',even wennen,maar dat komt wel goed.

Vanavond beetje bij mn zieke dochter(griep) blijven,wat school-en strijkwerk,op 't gemak een glaasje rode wijn om de dag af te sluiten en op naar dinsdag!

tot morgen!

Gastblog van Johan - weekend

Zondag

Geen zaterdag. Wat zijn er veel letters, woorden en zinnen voorbij gevloeid de voorbije
dagen… ik laat het woord vandaag dan ook aan iemand anders. Het was me aangenaam en ik
hoop van u hetzelfde. Met veel plezier geef ik deze blog door aan Niels.

“`Het leven is gruwelijk, Poetie, het is een gruwelijk bestaan,' zo hoorde zij, door haar
gedachtebouwsels heen, de liefste sterveling op aarde janken. `Arm aan geldelijke
speciën en andere plezierige vreugd brengende cadeaus van het gesternte. Rijk aan
ziekte en weedom. Dat is onze staat, Poetie, onze staat. Daarom mogen wij nooit niet
getiktakt nimmer zijn om het enige wat we hebben, onszelf en malkander, duivelachtig
zeer te doen en te vermassacreren in onhandigheid het zeldzaam unieke dat wij, in dat
schijterige hondenleven van ons, hebben kunnen sparen en oppotten: het nooit vermorste,
nimmerment ineengestuikte complot van solidariteit, het op geen enkel moment naar
afbraak neigende, altijd weer schoon vredig kalm voortkabbelende gevoel en besef in ons,
de decisie en het bewustzijn van bij elkaar te horen en elkander te moeten steunen en
bijstaan.'”

Pjeero Roobjee, De thuiskomst van de thuisverlater. Leuven, 2000.

Gastblog van Johan - Vrijdag

Vrijdag

Er zijn ook een paar organisaties lid van LETS-Gent vzw. Trafiek vzw, waar we tweemaandelijks
de LETS-cafés geven in de namiddag, het Vogelnest vzw en zeer recent Das Kot vzw, maar ook Op
Stapel vzw is recent lid geworden. Deze organisatie ken ik al even lang als LETS-Gent bestaat. Traudi,
diegene die LETS-Gent heeft opgericht en nog steeds lid, is ook een van de krachten achter Op Stapel
vzw. Citeren is gemakkelijk! “OP STAPEL creëert een podium waarrond liefhebbers van kamermuziek
drempelloos hun hart kunnen ophalen. De vereniging staat in voor een absoluut hoog professioneel
niveau van musiceren. De uitvoerders zijn klassiek geschoolde musici - solisten van internationaal
niveau - die allen in professionele orkesten en ensembles spelen. De programmatie strekt zich uit
van pré-barok en romantiek - op authentiek instrumentarium - tot hedendaags.” (www.opstapel.be).
Al dit moois speelt zich af in de Cultuurkapel Sint-Vincentius in Gent, een prachtige ruimte, die
alleen daarvoor al een bezoek waard is. Helemaal in het begin van LETS-Gent deden ze al beroep op
LETS'ers om de zaal klaar te zetten en achteraf te ontruimen. Of om achteraf mee te helpen bij het
ronddelen van een drankje achteraf, een concert begint op een zondag om 11 uur. Nu zijn ze terug
lid geworden, LETS'ers kunnen net zoals toen helpen bij de organisatie, maar ze kunnen ook voor
elk concert toegangskaartjes LETS'en voor 40 stropkes ’t stuk. ‘k Denk dat ik er zo lang naartoe ga als
LETS-Gent bestaat, een keuze maken uit de concerten die al plaatsvonden is onbegonnen werk, laat
ik het houden bij het concert van nu zondag:
Programma:

Darius Milhaud: Suite voor viool, klarinet en piano opus 157b
Claude Debussy: Eerste Rhapsodie voor klarinet en piano
Claude Debussy: Sonate voor viool en piano
Aram Khachaturian: Trio voor klarinet, viool en piano
Uitvoerders: Ivo Lybeert, klarinet; Femke Sonnen, viool; Daniel Blumenthal, piano

Ja, die raad van bestuur van gisteravond! Wat bespreken we daar? Een belangrijk punt was de
agenda van de algemene vergadering van 17 maart. ’t Is een verschijnsel dat veel organisaties
kennen, er komt een grote minderheid van de leden naartoe. Ja, ’t is op een zondag tussen 10 en
12 uur en dan slapen we uit, genieten we van een croissantje en van elkaar - soms in omgekeerde
volgorde – en dan naar zo een saaie vergadering gaan… Nochtans wordt daar een overzicht gegeven
van wat er gebeurde in het voorbije jaar, op inhoudelijk en financieel vlak en kan je er een woordje
over meespreken. Er wordt ook vooruit gekeken naar het jaar 2013, welke nieuwe plannen koesteren
we en hoe realistisch zijn, hoe haalbaar. De uitnodiging volgt volgende week, vergeet voor 1 keer die
croissant en de andere dingen van de zondagmorgen en kom!

’t Is vrijdagavond, de werkweek zit erop… schrijft de man die niet meer werkt. Tot morgen.

Gastblog van Johan - Donderdag

Donderdag

’t Was wel even schrikken eergisteren bij het bekijken van de krant: (pdw) overleden! Dat hem dit moet overkomen, hij zou het zelf een minder geslaagde grap vinden, denk ik. ‘k Heb zijn teksten altijd graag gelezen, de manier waarop hij organisaties, instituten, pseudo-personaliteiten in hun blootje zette is weinigen gegeven. Er zijn er al zo weinigen in het Nederlandstalig grondgebied die dit kunnen, doodjammer. Zijn comedy-programma’s kon ik minder appreciëren, ‘k heb het niet zo op stand-up comedians begrepen, er zit veel kaf tussen het koren. Maar ‘k zal hem missen, ‘k neem me voor voortaan wat meer op een of andere doos te kijken, misschien staat erop dat hij erin zit… 

Een klein onderdeel van LETS-Gent is er eentje waar ik, toen ik er de eerste keer van hoorde, al meteen weg van was: de Route des SEL! LETS wordt in het Frans “SEL”, “Système d’Echange Local”. Het was op een LETS-Vlaanderen-dag, jaren geleden, dat LETS'ers uit Louvain-la-Neuve dit project kwamen voorstellen. ‘k Weet nog dat Steven Andries er ook was en dat we allebei zoiets hadden van ja, dit is iets om voor te gaan. We hadden het ter plaatse niet helemaal begrepen, maar na wat opzoekwerk op hun website (www.route-des-sel.org) zijn we ervoor gegaan. Voor wie niet weet hoe het werkt: dankzij de organisatie Route des SEL kunnen de al meer dan 2000 aangesloten leden – die wel lid moeten zijn van een LETS-groep – bij elkaar logeren voor hun plaatselijke LETS-munt. De afspraak is dat je voor 1 overnachting het equivalent van 1 uur LETS'en betaalt, niet meer, niet minder. Ik vermeld dit altijd op de LETS-cafés omdat het zo goed in de verf zet hoe relatief die LETS-munten zijn en hoe het er in essentie om gaat elkaar diensten te bewijzen. We waren de eerste LETS-groep van Vlaanderen die er lid van werden, want ook niet-Franse LETS-groepen kunnen – gratis! - lid worden. Twee jaar geleden wilden mijn vrouw en ik daar gebruik van maken, we reserveerden een overnachting in Marseille, maar toen we op het adres aan kwamen hing er een briefje op de deur, dat het logies, wegens een overlijden in de familie, niet kon doorgaan… Daaronder stond gelukkig het gsm-nummer van een ander lid van de Route des SEL waar we wel terecht konden en die ons bovendien ook nog kwam oppikken. Sympathieke ontvangst, rustige nacht en nog een ontbijt er bovenop! Een aan te bevelen formule.

’t Is nu 16.50 uur, straks, om 18 uur, de fiets op, naar de vergadering van de raad van bestuur, die om 20 uur begint. Maar om 19 uur krijgen de leden, die dit willen, we van de sympathieke LETS'er die ons ontvangt, een ongetwijfeld lekkere maaltijd te verorberen.

…

’t Is nu 23.36 uur en de ontvangst door Michele was gezellig en het eten lekker. Om 20 uur kwamen de anderen en kon de vergadering beginnen. Ik moet er aan denken om op volgende raad van bestuur voor te stellen om, na elke vergadering, de belangrijkste punten die we besproken hebben, op een of andere manier aan de groep door te spelen. Communicatie stond trouwens op de agenda, wat we er kunnen aan doen om deze te verbeteren, vroegen we ons af.  Geslaagde vergadering, we beginnen om 20 uur en proberen altijd af te ronden om 22 uur, twee uur voor een vergadering moet genoeg zijn, denk ik dan, als ’t langer wordt, wordt het vermoeiend. Maar ’t is altijd moeilijk om op tijd te stoppen, er is zoveel te bespreken, deze keer lukte het om te stoppen om 22.15 uur, twee aanwezigen moesten op een ontiegelijk vroeg uur uit de veren.

Tot morgen.

Gastblog van Johan - Woensdag

Woensdag

Deze keer is de blog op tijd, hoor!

Zoals ik in die van maandag schreef, we schrijven soms leden uit als ze onbereikbaar zijn voor het
betalen van hun lidgeld, maar er zijn er ook die stoppen met LETS'en. Dit gebeurt vaak als ze een
herinnering krijgen voor de betaling van het lidgeld. Ik krijg dan reacties zoals: “Oh, ik heb die mail
niet gezien, maar ja, ik lees de mails van LETS-Gent niet, ik ben toch niet zo geïnteresseerd, wil je me
uitschrijven?” of “Ik merk dat ik toch niet tot LETS'en kom, ik vind het een heel goed initiatief, maar
heb het veel te druk, wil je me uitschrijven?” of alledaagse redenen: “Ik ben verhuisd naar Brussel, ’t
was heel prettig, het LETS'en in Gent, ik zoek zeker de groep in Brussel op, wil je me uitschrijven?”

Minder prettig wordt het als je merkt dat de persoon in kwestie een stropkessaldo onder nul heeft.
Ik stuur hem/haar dan een mail om dit aan te kaarten, om uit te leggen dat dit betekent dat leden
meer voor hem/haar gedaan hebben dan omgekeerd en dat ze hun 20 euro waarborg niet terug
krijgen. Bij sommigen helpt dit en dezen laten weten dat ze toch minstens gaan proberen hun saldo
op nul te krijgen. Maar anderen zitten er niet mee en reageren van “Ik heb toch geen tijd om nog te
LETS'en, die 20 euro is jullie gegund” tot “koop een fles wijn met die 20 euro, ik zal niet nalaten dit
op een blog te zetten!” De zender van die laatste reactie heb ik uitgenodigd mij eens op te bellen
(zijn telefoonnummer zit niet in onze lijsten) in plaats van te bloggen, maar ik heb er niets meer van
gehoord. Verder kunnen we daar niet op reageren, lijkt me. Op LETS-cafés zeg ik bij de introductie,
als ik uitleg waar de waarborg voor dient en zo een voorbeelden aanhaal, dat ik thuis poppetjes heb,
waar ik naalden in prik…

Ik had het gisteren over de 6 delen van de reeks “De Bach-code” op Klara die gewijd waren aan
de 6 cellosonates van Bach. Ik ken die al jaren, ze stonden, toen ik nog naar Brussel heen en weer
pendelde met de trein, op mijn gsm, waar ook muziek op kon. ‘k Had soms de neiging er een
luidsprekertje op aan te sluiten en de muziek door de wagon te laten schallen, maar ja, zoiets deed ik
dan maar niet voor de slaapkoppen die me omringden. ‘k Heb de sonates al zo vaak gehoord en toch
blijven ze ongrijpbaar, onvatbaar, elke keer weer is het alsof het de eerste keer is. Weet je wat het
antwoord is wat heel veel mensen geven op de vraag: “Wat had je in je leven willen doen, wat je niet
gedaan hebt?” Muziek spelen, zeggen de meesten! En dit is inderdaad iets wat ik heel erg jammer
vind, dat ik nooit enig instrument heb leren bespelen. Ik heb ooit eens notenleer beginnen volgen,
maar ‘k vond dit zo saai, zeker met een leraar die, ik herinner het me nog goed, Jazzmuziek geen
muziek vond! Ik zing soms wel eens… als ik een rustige dag wil. Iedereen en alles vlucht weg, behalve
de kat, die jankt mee – uit pure wanhoop!

Morgenavond is er raad van bestuur, de blog van donderdag zal ik vrijdagmorgen schrijven en dan
heb ik het zeker over die vergadering.

Gastblog van Johan - Dinsdag

Dinsdag

Nu pas kan ik deze blog publiceren, gisteravond werd het te laat om dit nog te doen. Ik was namelijk
naar een vergadering van een recent opgerichte werkgroep, die we door het leven laten gaan met
de naam “LETS en mensen met ondersteuningsnood”, het werd 23.30 uur eer ik terug thuis was.
Fietsend, want ik fiets graag! Ik ben geen vrijetijdsfietser, die de kilometers afmaalt en een parcours
fietst doorheen b.v. de Vlaamse Ardennen, heuvel op, heuvel af. Ik woon in Landegem en als ik in
Gent moet zijn, dan fiets ik! Naar bijeenkomsten, vergaderingen, naar een film met een vriend, zowel
naar ’t centrum van ’t stad, als naar Sint-Amandsberg of Ledeberg of ergens anders. Veel verder dan
de agglomeratie van Gent moet het niet zijn, zo dapper ben ik nu ook weer niet. Maar ‘k vind het
wel heel erg prettig, zeker met dit mooie weer, koud, overdag zonnig, droog. Hoewel regen mij niet
stoort, wind, da’s vervelender. Zoals iemand ooit eens zei: “ Er bestaat niet zoiets als slecht weer, er
bestaat alleen maar onaangepaste kledij!” Maar wat moet je aantrekken bij windkracht 17…?

Maar om terug te komen op die werkgroep, die nog maar twee vergaderingen jong is. LETS-Gent
bestaat in juni 18 jaar en gedurende al die tijd is er altijd vraag geweest of LETS-Gent zich niet ook
moet richten op mensen met ondersteuningsnood, mensen met een fysische handicap, mensen
die niet zo vlot zijn in het leggen van contacten, mensen die het moeilijk hebben met computers
en internet, mensen in kansarmoede, voor wie de toegang tot en het LETS'en niet vanzelfsprekend
is. Aanleiding tot het oprichten van die werkgroep was een gesprek met P.L.A.N. vzw. “Plan vzw
is een expertise- en ondersteuningscentrum op het vlak van inclusief leven, community building
en kwaliteit van leven. We werken aan een gevarieerde samenleving door mensen met elkaar te
verbinden (netwerkontwikkeling).” (http://www.planvzw.be/). Bedoeling was dat deze organisatie
vrijwilligers uit onze groep een opleiding zou geven om mensen met ondersteuningsnood op te
vangen en te begeleiden. Doordat ze geen subsidies hebben gekregen voor dit project, viel deze
mogelijkheid weg, maar het heeft ons wel aan het denken gezet en het oprichten van een werkgroep
was een concreet gevolg. Op de algemene vergadering van 17 maart wordt hier aandacht aan
besteed, maar de informatie wordt, eens de plannen vaste vorm aannemen, met de ganse groep
gedeeld.

Ik luister momenteel naar “Weg van Wagner”, een eerste uitzending van een reeks van tien,
die ik zondagavond miste, maar die je uitgesteld kan beluisteren. Er was eerst die hele goede
reeks uitzendingen, de Bachcode, over de zes cellosonates van Bach en er loopt nog altijd “Les
Compagnons de la Chanson” over… ja over wat anders dan het Franse chanson, iets waar al gans
mijn leven dol op ben. En bovendien gepresenteerd door Kurt Van Eeghem, voor zijn stem en zijn
prachtige taal alleen al zou je luisteren. Maar ook daarover meer in de volgende blog.

Gastblog van Johan - maandag

Zoals elke dag begon ook deze dag met LETS – na ’t ontbijt uiteraard. Eerst en vooral inloggen bij de Triodos-bank om op te vragen welke stortingen van lidgelden er zijn. Deze invoeren in de database van de leden en daarna checken welke leden een mail moeten krijgen, omdat ze binnenkort hun jaarlijks lidgeld dienen te  betalen. Nu moet ik die mails nog stuk voor stuk versturen, maar er is hoop: er wordt gewerkt aan een automatisatie, zodat de mails verstuurd kunnen worden zonder mijn of andermans tussenkomst. Heel erg soms dien ik een lid uit te schrijven: alle leden krijgen een drietal herinneringsmails als het tijd is om het lidgeld te betalen, is er dan nog geen reactie dan probeer ik hen telefonisch te bereiken – op zaterdag, dan is ’t bellen gratis. Lukt ook dit niet en blijft enige reactie uit, dan hebben we geen andere keuze dan het bewuste lid uitschrijven.

Daarna de LETS-mails checken: er zijn altijd wel een paar mails met vragen of aanbiedingen voor de mailinglist die moeten gemodereerd worden. De meeste kunnen, na ze gelezen te hebben, met een klik op een knop naar de groep kunnen gestuurd worden. Er zijn weinig mails waarbij ik de verzender moet vragen de tekst aan te passen. Het gaat vaak om zaken die men over het hoofd ziet of minder goed geformuleerde tekstjes. B.v. vergeten V(raag) of A(anbod) voor het onderwerp te zetten of niet helemaal duidelijk formuleren hoeveel stropkes men vraagt of niet helemaal duidelijk het verschil tussen euro’s en stropkes maken. Ik mag niet vergeten collega-ombuds Hilde Bradt in CC: te zetten! Ook hier is hoop: we beginnen deze week met een beurtrol tussen de leden van de raad van bestuur, die om beurt het modereren op zich nemen.

Er zijn ook de dagelijkse mails met inschrijvingen voor LETS-cafés, die zet ik in een Excel-tabel en de mensen in kwestie krijgen een mail met de plaats en het uur waar het doorgaat. ’t Was een goed idee van Lucie Evers om op de website niet meteen plaats en uur te zetten, op die manier verzamelen we e-mailadressen en kunnen we diegenen die niet opdoken nog eens herinneren aan een volgend LETS-café. Die LETS-cafés lopen als een trein, vorige zaterdagnamiddag waren er meer dan 50 geïnteresseerden – in een te kleine ruimte. De belangstelling voor het LETS'en blijft aanhouden, dit merk je ook aan het toenemend aantal leden.

En dan uiteraard nog andere mails, leden die informatie vragen over dit en dat, afspraken met andere bestuursleden over dit en dat, enfin, over dat dit en dat de volgende dagen meer…

Er was vandaag in de Vooruit een kennismakingsvergadering met het verschijnsel Repair-café. Dit uit Nederland overgewaaid initiatief wordt hier gelanceerd door Netwerk Bewust Verbruiken. Even citeren: “Repair Cafés zijn gratis toegankelijke bijeenkomsten, waarop buurtgenoten elkaar op vrijwillige basis helpen bij het herstellen van allerhande voorwerpen (zoals kleding, elektrische apparaten, meubels, fietsen, speelgoed, gebruiksvoorwerpen etc.). Doordat de reparateurs vrijwilligers zijn, blijven de kosten voor de reparatie laag. Wel kunnen bezoekers een vrijwillige bijdrage geven. In het Repair Café leren bezoekers dat reparatie een goed alternatief voor weggooien is, en dat dit alternatief ook voor hen bereikbaar is. Het Repair Café helpt zo de afvalberg te verkleinen. Daarnaast draagt het bij aan een mentaliteitsverandering, die nodig is om mensen warm te maken voor een duurzame samenleving. Tot slot is het Repair Café ook een sociaal evenement: buurtgenoten ontmoeten elkaar op een nieuwe, verrassende manier. Dat leidt tot nieuwe contacten in de buurt en bevordert de sociale cohesie.” Er waren al succesvolle Cafés in Brussel, Leuven en Sint-Niklaas. De overeenkomsten met het LETS’en zijn er:  ook bij ons is de vraag naar reparaties groot en het kader dat ze schetsen is heel gelijkend met dat waarbinnen LETS draait.. Er was veel volk op de vergadering, ook de Nederlandse initiatiefnemers waren er, volgens hen slaat het concept van Reparatie Café enorm aan in veel landen. Nu, binnen LETS-Gent zo een Café organiseren lijkt me een haalbare kaart, maar om zoiets te doen voor of met andere groepen, iets wat ik aanhaalde op de vergadering, is niet zo vanzelfsprekend. Maar dit is nog maar een eerste stap, er komen nog vergaderingen en we bespreken dit zeker ook intern. Dit verhaal vervolgt.

Tot morgen.